Tras o sobrevoo lunar levado a cabo con éxito no sexto día de misión, a tripulación de Artemis II xa está de regreso á Terra. Con todo, para que a NASA puidese levar a Reid Wiseman, Christina Koch, Victor Glover e Jeremy Hansen á Lúa, existiron precedentes hai máis de cincuenta anos. Foi así como Frank Borman, James Lovell e William Anders acadaron este logro na misión Apolo 8 en 1968, e Eugene Cernan, Ronald Evans e Harrison Schmitt na Apolo 17, lanzada en 1972. Durante as tres viaxes, os astronautas puideron observar as vistas da Terra dende o satélite, cunha comparativa que amosa que, aínda que pasaron os anos, nada cambiou. Pero cales son as herdanzas que deixan estas misións en Artemis II?
O inicio das misións tripuladas
Cando falamos de misións tripuladas ao espazo, cabe destacar a Apolo 8. Foi a primeira misión tripuplada en saír de órbita terrestre, chegar e orbitar a Lúa. Así, Borman, Lovell e Anders sentaron todos os antecedentes de Artemis II: foron os primeiros humanos en ver a Terra completa, o lado oculto da Lúa, e os primeiros en ver o amencer dende o satélite. Tardou tres días en chegar e orbitou dez veces ao longo de 20 horas. De feito, o éxito desta misión levou ao humano á Lúa con Apolo 11 en 1969 nun contexto de marcada rivalidade coa Unión Soviética durante a Guerra Fría.
Tecnoloxías herdadas de Apolo 17
Con só catro anos de diferenza chegou a misión Apolo 17, a última misión do programa Apolo da NASA e tamén a última na que os humanos camiñaron na Lúa. Durante tres días, os astronautas Cernan e Schmitt completaron tres paseos lunares, tomando mostras e depregando instrumentos científicos.
Agora, coa era Artemis iniciada como sucesión de Apolo —irmán xemelgo de Artemisa, de onde vén o nome desta nova xeración da NASA—, a cápsula Orión logra superar moitas das barreiras establecidas nesta última misión. O primeiro é a escaseza de espazo no módulo de tripulación, solucionado en maior medida con máis estancias habitables. En 1972, a xeración de enerxía levábase a cabo mediante pilas de combustible, algo que agora se soluciona con enerxía renovable, concretamente con paneis solares.
As telecomunicacións tamén avanzaron nos últimos cincuenta anos: en Apolo 17 había un único computador de a bordo cuns poucos quilobytes de memoria total, subtituído na actualidade por múltiples computadoras con millóns de veces máis de memoria e procesamento. As comunicacións eran moi básicas, concentradas nun sinal de radio na banda S de aproximadamente 2 Ghz. Hoxe, Artemis II conta cunha infraestrutura con maior ancho de banda e fiabilidade que permite aos astronutas comunicarse por voz, telemetría e realizar a transmisión de datos científicos complexos cara a Houston.
