Terapia con gatos: como nos axuda o seu ‘ronroneo’ a levar mellor o estrés e a tristeza

*Un artigo de Logo The Conversation

Imaxine a unha persoa que vive soa e padece unha enfermidade mental grave. Esta pode sentirse atrapada na ansiedade, a depresión ou o illamento, e acceder a axuda profesional non sempre é fácil. Neste escenario, un gato pode marcar a diferenza. Non fai falta que fale: abonda con que se achegue, se acuruxe, ou que o seu ronroneo rompa o silencio. A ciencia móstranos que ese simple xesto pode acougar, reconfortar e ofrecer alivio emocional a persoas en contextos terapéuticos e na vida cotiá.

Publicidade

As terapias asistidas con animais foron obxecto de numerosas investigacións, pero os gatos están a gañar protagonismo. Non só polo seu carácter misterioso e maxestoso, senón pola súa capacidade real de mellorar o benestar das persoas.

Que fai tan especiais os gatos?

Convivir cun gato pode reducir o estrés, a ansiedade e a tristeza. En persoas con trastornos mentais graves, a súa compañía promove rutinas de autocoidado e mellora o estado de ánimo. Acariñalos ou xogar con eles activa zonas cerebrais asociadas ao pracer e a calma: mentres a oxitocina aumenta, o cortisol, asociado ao estrés, diminúe.

Publicidade

Os seus beneficios tamén inciden noutras funcións fisiolóxicas: poden reducir a presión arterial, favorecer o sono e mesmo diminuír o risco de alerxias e asma en nenos que medran con eles. No plano social, fortalecen vínculos, espertan a empatía e demostraron ser grandes aliados en terapias con nenos, adultos maiores e persoas privadas da liberdade.

Serenidade con bigotes

A diferenza doutros animais de terapia, os gatos non necesitan un adestramento formal para ser terapéuticos. Moitos deles son, de modo natural, atentos, tranquilos e sensibles ás emocións humanas. Achéganse se notan tristeza, acompañan sen invadir e regalan presenza sen esixir demasiado. Esa mestura de independencia e afecto convérteos en compañeiros ideais para quen busca interaccións suaves e menos demandantes.

Observalos durmir, xogar ou simplemente existir pode ter un efecto case hipnótico. En particular, o seu ronroneo foi estudado polos seus efectos calmantes. Este son baixo e vibrante reduce o risco de enfermidades cardiovasculares e a presión sanguínea. A interacción física con gatos potencia un incremento na activación do córtex e o xiro prefrontal inferior, favorecendo a comunicación non verbal, o procesamento facial e a empatía.

Os trazos de comportamento dos gatos e a súa habilidade para formar vínculos cos humanos son características que os fan moi favorables para interaccións benéficas.

En definitiva, a súa capacidade para provocar a interacción, as súas características físicas —como o ronroneo e a súa pel suave e cálida—, a súa capacidade de responder positivamente ao contacto humano, a súa autonomía e a súa calma e xentileza garantíronlles un lugar nos nosos fogares como mascotas, pero tamén como apoio terapéutico.

E se somos máis de cans?

Aínda que os chamados “amantes dos gatos” tenden a ser máis introvertidos e abertos a novas experiencias, os beneficios de vivir cun felino non se limitan a un perfil de personalidade. Moitas persoas con depresión, ansiedade ou estrés crónico atoparon consolo e alivio emocional grazas á súa proximidade.

Tamén se observaron efectos positivos en nenos con autismo, que adoitan preferir interaccións que se poidan predicir e menos intensas. E, en xeral, poden ser unha opción máis accesible para quen teme aos cans ou prefiren un animal menos demandante.

Así, a súa presenza resultou útil en contextos tan variados como hospitais, residencias, escolas e cárceres, onde promoven o benestar emocional, a responsabilidade e a socialización.

Unha relación que sanda

As terapias asistidas con gatos están a se consolidar como unha alternativa poderosa no campo do benestar emocional. Pero mesmo fóra dunha contorna clínica, convivir cun destes animais pode traer enormes beneficios se aprendemos a comprender a súa linguaxe, as súas emocións e as súas formas de conexión.

Ao final do día, a relación cun gato non é só compañía: é unha forma de coidado mutuo, unha alianza silenciosa e serena que nos lembra que, ás veces, o que máis necesitamos é —algo tan simple e tan profundo— como un ronroneo.


Cláusula de divulgación: Victos Oswaldo Gamboa Ruiz non recibe salario, nin exerce labores de consultoría, nin posúe accións, nin recibe financiamento de ningunha compañía ou organización que poida obter beneficio deste artigo, e declarou carecer de vínculos relevantes máis alá do cargo académico citado.

Víctor Oswaldo Gamboa Ruiz
Víctor Oswaldo Gamboa Ruiz
Xefe do departamento de psicoloxía básica e neurociencias da Universidade de La Sabana

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

De histeria a psicofármacos: un estudo galego revela os nesgos de xénero que persisten nas consultas médicas

Unha revisión bibliográfica liderada dende a UDC demostra que, ante os mesmos síntomas, elas tenden a ser máis cuestionadas e diagnosticadas sen probas complementarias

Cando a IA ‘escoita’ o que escribimos: detección temperá e ética en saúde mental dixital

Os sistemas analizan cambios na linguaxe dos usuarios para anticipar sinais de malestar emocional

Investigadores galegos identifican unha proteína clave para diagnósticos de saúde mental

Unha tese do IDIS e o IISGS analiza a hormona IGF-2 como posible biomarcador da esquizofrenia, a depresión e o trastorno bipolar

Un equipo galego revela que a camuflaxe dos trazos autistas aumenta o estrés

A investigación do CiMUS da USC e do IDIS incorpora por primeira vez biomarcadores para avaliar o impacto fisiolóxico, utilizando a concentración de cortisol no cabelo como indicador obxectivo