Os gatos con demencia, unha nova fiestra ao estudo do alzhéimer en humanos

Un estudo revela que os felinos desenvolven cambios cerebrais similares aos das persoas, o que os converte en modelos naturais prometedores para a investigación da enfermidade neurodexenerativa

Científicos da Universidade de Edimburgo veñen de descubrir unha acumulación da proteína tóxica beta-amiloide nos cerebros dos gatos que padecen demencia, unha das características que definen a enfermidade de alzhéimer. Segundo os expertos, os achados ofrecen unha imaxe máis clara de como a beta-amiloide pode provocar disfuncións cerebrais relacionadas coa idade e a perda de memoria nos gatos.

Moitos destes felinos de idade avanzada desenvolven demencia, o que provoca cambios de comportamento como un aumento do miaño, a confusión e os trastornos de sono, síntomas similares aos que se observan nas persoas con alzhéimer.

Publicidade

A metodoloxía consistiu en examinar os cerebros de 25 gatos de distintas idades tras o seu falecemento, incluídos os que presentaban signos de demencia. Así, unhas potentes imaxes microscópicas revelaron unha acumulación de beta-amiloide nas sinapses, as conexións entre células cerebrais, dos gatos maiores e con demencia.

Semellanzas entre humanos e felinos

As sinapses permiten o fluxo de mensaxes entre as células cerebrais e son vitais para o bo funcionamento do cerebro. A súa perda predí unha diminución da memoria e o pensamento nos pacientes de alzhéimer.

Publicidade

O equipo de investigadores tamén atopou probas de que os astrocitos e a microglía, células de apoio do cerebro, engulían as sinapses afectadas. Este proceso, denominado poda sináptica, é importante durante o desenvolvemento do cerebro, pero pode contribuír á perda de sinapse na demencia.

Segundo os expertos, estes achados non só axudarán a comprender e tratar a demencia nos gatos, senón que, dadas as súas semellanzas, tamén poderían contribuír ao desenvolvemento de futuros tratamentos para os enfermos de alzhéimer.

Avances no coñecemento

No pasado, os científicos que estudaban esta enfermidade neurodexenerativa recorrían en gran medida a modelos de roedores modificados xeneticamente. Estes animais non desenvolven demencia de xeito natural, polo que o estudo con gatos con demencia ten o potencial de facer avanzar os coñecementos e axudar a desenvolver solucións tanto para os gatos como para as persoas, segundo aseguran no estudo.

O doutor Robert McGeachan, líder da investigación, explica: “A demencia é unha enfermidade devastadora, tanto se afecta a humanos, gatos ou cans”. Así, os seus achados abren a porta a explorar se novos tratamentos prometedores para a alzheímer en humanos poderían axudar tamén ás mascotas a envellecer.

Xa que os gatos desenvolven a enfermidade de forma natural, tamén poden ofrecer un modelo máis preciso da doenza que os animais de laboratorio tradicionais, o que beneficiaría a ambas as especies e aos seus coidadores.


Referencia: Amyloid‐Beta Pathology Increases Synaptic Engulfment by Glia in Feline Cognitive Dysfunction Syndrome: A Naturally Occurring Model of Alzheimer\’s Disease (Publicado en European Journal of Neuroscience)

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

O Living Lab de Vigo pon en marcha o testeo colaborativo de solucións tecnolóxicas para a saúde

O proxecto internacional conta con oito propostas innovadoras en desenvolvemento para tratar pacientes con Alzheimer e demencia

Do formigón de Ourense aos parques de Santiago: un estudo contrasta os dous modelos de zonas verdes

A cidade do sur galego é unha das tres con peor cobertura, con 4,6 metros cadrados por habitante, moi por debaixo da media de 14,15

Aire acondicionado fronte ao cambio climático: indispensable ou incompatible?

A OMS presenta unha nova guía de plan de acción sobre saúde e calor na que recoñece os seus efectos negativos á vez que insiste na necesidade de acceso

Identificados novos factores xenéticos da fatiga persistente tras a radioterapia por cancro de próstata

Un estudo publicado en 'Nature Communications' e con participación galega descobre unha variante no xene ACTR3 asociada a un risco tres veces maior de desenvolver a sintomatoloxía despois do tratamento