A nosa acelerada vida moderna a miúdo róubanos tempo para actividades básicas como comer. Moitos almorzamos algo rápido ao saír de casa ou engulimos o xantar para ter un pouco máis de tempo e ser produtivos no traballo ou dedicarnos á nosa vida persoal. Máis aló de reflexións máis filosóficas sobre a nosa cultura da présa, paga a pena sopesar as repercusións de comer demasiado rápido na nosa saúde.
Experimentou algunha vez gases excesivos? Sofre a miúdo de dixestións complicadas e pesadas ou de inchazón? Canto fai que non presta atención á fame ou a saciedade que sente realmente?
Un exceso de gases
En canto ao primeiro destes problemas, existe unha afección que consiste en tragar cantidades excesivas de aire durante e entre as comidas, coñecida como aerofaxia. Pode provocar dende un malestar leve e sensación de fatiga e inchazón ata dor e distensión abdominal (aumento visible do tamaño do abdome despois de comer).
A cantidade normal de gas no tubo dixestivo cando temos o estómago baleiro é duns 200 ml. Se esta cantidade aumenta considerablemente, os mecanismos fisiolóxicos para a súa expulsión poden resultar moi molestos. Esta cantidade de aire depende do equilibrio entre a inxesta, a produción e a eliminación de gases a través de arrotos, ventosidades ou o seu consumo pola microbiota intestinal.
Comer rápido é un dos principais factores que aumentan tanto a inxesta de aire como a produción de gases, aínda que mastigar goma de mascar, fumar e as alteracións da microbiota intestinal tamén poden contribuír.
Non mastigar o suficiente
Cando comemos rápido temos menos tempo para mastigar, o que significa que os alimentos chegan case enteiros ao estómago. Por tanto, necesítanse máis acedos estomacais para dixerilos correctamente. Ademais de requirir un maior esforzo metabólico, isto tamén provoca a incómoda sensación de fatiga e indixestión que acompaña ás comidas apresuradas.
Outro efecto de non mastigar o suficiente —non permitindo así que as enzimas orais fagan o seu traballo— é a absorción dos alimentos no intestino delgado. A pesar dos esforzos do estómago, os alimentos non mastigados poden chegar ao intestino sen ser suficientemente dixeridos.
E non saber cando parar
Cando se trata das sensacións de fame e saciedade, entra en xogo o eixo intestino-cerebro: o cerebro é responsable de enviar os sinais que rexen os procesos dixestivos, así como de facernos comer ou deixar de facelo.
Dúas hormonas regulan o grao de saciedade ou fame que sentimos: a grelina desencadea a sensación de fame, mentres que a leptina fainos sentir saciados. Unha vez que vemos, cheiramos e empezamos a comer, a leptina tarda entre 20 e 30 minutos en activarse. Isto significa que, cando comemos demasiado rápido, inxerimos máis do que realmente necesitamos: a leptina non ten tempo suficiente para actuar e dicirnos que xa comemos dabondo.
Consecuencias máis serias
Comer demasiado rápido pode ter repercusións máis graves para a nosa saúde. Varios estudos mostran unha relación entre a velocidade á que comemos e factores de risco cardiovascular, niveis elevados de triglicéridos e o aumento das probabilidades de desenvolver síndrome metabólico (ata un 59% máis), ou de padecer sobrepeso ou obesidade, especialmente entre as persoas con diabetes.
Por todo isto, paga a pena baixar o ritmo e tomarse un momento para almorzar, comer ou cear con máis calma. Mastigue amodo e preste atención á sensación de saciedade. Invista un pouco de tempo, e reportaralle beneficios para a súa saúde.
*Sobre as autoras: Esther Martínez Miguel é doutora en Ciencias da Saúde e Directora do Grao en Enfermería na Facultade de Ciencias da Vida e da Natureza da Universidade Nebrija. Silvia Gómez Senent é Médica de Aparato Dixestivo e directora do Máster en Microbiota Humana, ademáis de Profesora no Grao de Enfermería da Universidade Nebrija.
*Cláusula de divulgación: Esther Martínez Miguel e Silvia Gómez Senent non reciben salarios, nin exercen labores de consultoría, nin posúen accións, nin reciben financiamento de ningunha compañía ou organización que poida obter beneficio deste artigo, e declararon carecer de vínculos relevantes máis aló do posto académico citado.
