Os polímeros conxugados son materiais con propiedades electrónicas moi especiais, e todo debido a súa estrutura: empréganse para a fabricación de sensores sensibles, transistores, células solares e LEDs… e ata nalgún que outro tratamento de saúde.
Son moléculas longas, onde os electróns poden moverse dun xeito moi libre ao longo da súa cadea, o que lles confire unha capacidade incrible para conducir a electricidade. Normalmente, no proceso de fabricación deste polímeros o que se fai é agregarlle outro material externo que mellore a súa condutividade: a este proceso chámaselle dopaxe. Porén, isto adoita afectar a estabilidade do polímero conxugado.
Agora, un novo estudo publicado na revista Nature Synthesis no que participan varios investigadores do Centro Singular de Investigación en Química Biolóxica e Materiais Moleculares (CiQUS, pertencente á USC) , presenta unha reacción sen precedentes, denominada acoplamento indenilo, que permite preparar polímeros conxugados altamente condutores sen a necesidade de dopar o material.
Unha técnica pioneira
Esta nova técnica permite unir as pequenas moléculas que forman parte do polímero dun xeito eficiente e preciso empregando unha substancia concreta, o indano, o cal permite acadar unha alta capacidade de condución da electricidade.
Así, o traballo aborda un reto fundamental en ciencia de materiais, como é a posibilidade de sintetizar polímeros altamente condutores sen a necesidade de dopaxe externa. Segundo sinalan os autores do estudo, este novo enfoque podería conducir á fabricación de dispositivos electrónicos máis eficientes, rendibles e sostibles.
O estudo é froito dunha colaboración entre físicos e químicos de distintas institucións españolas, ente as cales se atopan os investigadores Diego Peña, Dolores Pérez, Jesús Janeiro e Berta Álvarez, todos eles pertencentes ao CiQUS.
Referencia: “Designing highly delocalized solitons by harnessing the structural parity of π-conjugated polymers” (Publicado en Nature Synthesis)
