Un equipo do Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago (IDIS) participa nun novo estudo que identifica factores xenéticos asociados á fatiga persistente en pacientes con cancro de próstata até dous anos despois de administrar radioterapia. En concreto, descubriron que unha variante no xene ACTR3 —implicado na organización do esqueleto celular— asóciase cun risco case tres veces maior de desenvolver fatiga persistente tras o tratamento naqueles homes que non presentaban este síntoma antes da radioterapia.
O traballo acada de publicarse na revista Nature Communications e nel empregáronse os datos de 1.381 pacientes dentro da cohorte internacional REQUITE. Na investigación, que proporciona novas perspectivas sobre a base biolóxica desta sintomatoloxía, colabora o grupo de Xenética en Cancro e Enfermidades Raras do IDIS.
“Un esgotamento profundo”
“A fatiga relacionada co cancro non é unha simple sensación de cansazo. É un esgotamento profundo, desproporcionado á actividade realizada, que pode durar anos e limitar a vida diaria dos pacientes”, explica Miguel Elías Aguado Barrera, primeiro coautor do estudo. Un dos aspectos máis rechamantes da investigación é a conexión atopada entre a fatiga inducida pola radioterapia e a encefalomielite miálxica, tamén coñecida como síndrome de fatiga crónica. A mesma rexión xenética vinculada ao cansazo en pacientes oncolóxicos mostrou unha correlación estatisticamente significativa con esta enfermidade, o que suxire mecanismos biolóxicos compartidos que até agora permanecían inexplorados.
“Estes resultados contribúen a unha mellor comprensión da fatiga relacionada co cancro e apoian futuros esforzos en estratificación de riscos, seguimento personalizado e atención ao sobrevivente”, destaca a investigadora principal do grupo, Ana Vega.
Referencia: Genetics determinants of fatigue up to 2 years after radiotherapy in prostate cancer patients (Publicado en Nature Communications)
