Os investigadores do IDIS Alberto Ruano Raviña, Mónica Pérez Ríos e Guadalupe García, tamén docentes da USC e membros de CRETUS, acaban de publicar en Aging and Disease, unha prestixiosa revista internacional, cales deben ser os requisitos para que unha zona xeográfica sexa identificada como de lonxevidade extrema, enfocada á poboación que supera os 100 anos. O traballo foi realizado en colaboración cos investigadores José María Faílde e María Dores Dapía, do grupo Long-Aging da Universidade de Vigo. Ata agora, a identificación de devanditas áreas centrábase exclusivamente na valoración do número de centenarios respecto das persoas nadas nun determinado período e comparalas fronte ás zonas limítrofes. Con todo, este modelo foi criticado por algúns autores.
Esta investigación pon de manifesto que son necesarios parámetros demográficos e epidemiolóxicos adicionais para poder demostrar a existencia destas zonas. Entre eles, está a análise necesaria que permita medir se tamén existe un exceso de nonaxenarios, o uso doutras fontes de información adicionais aos rexistros poboacionais, como poden ser as historias clínicas electrónicas, e unha definición precisa do cálculo de lonxevidade extrema.
Tamén propón que estas zonas deben monitorizarse periodicamente, pois a condición de “área de lonxevidade extrema” pode perderse polos movementos demográficos ou cambios no estilo de vida. Por exemplo, a cuestión dos patróns alimenticios xa se puxo de manifesto en Okinawa, Xapón. Un aspecto relevante é que se trata de fuxir do concepto de zona azul (Blue Zone) vinculado con marcas comerciais, para considerar outro máis académico como é o de área de lonxevidade extrema.
Este estudo continúa investigacións previas do grupo onde revisaron as características comúns das zonas identificadas como de lonxevidade extrema (latitude, clima, orografía ou patróns alimenticios.
Referencia: Extreme Longevity Areas: Redefining the Need for A Transparent and Standardized Framework (Publicado en Aging and disease)
