Ninguén sabe onde xurdiu o boato, pero é unha crenza que moita xente acepta hoxe á hora de falar dos seus cans: para calcular a equivalencia da súa idade cos humanos, abonda cunha sinxela fórmula: multiplicar por sete os anos que nos corresponden a nós. Pero non é correcto, e non é máis que outra das teimas do home para intentar adaptar a natureza ás súas percepcións. Porén, os científicos intentan atopar patróns para explicar a idade dos Canis lupus familiaris.
Un equipo de investigadores da Universidade de California en San Diego acaba de desenvolver unha fórmula para calculala a partir dos cambios no ADN ao longo do tempo. O traballo foi publicado no repositorio bioRxiv, á espera da revisión definitiva antes da súa publicación. O método da fórmula baséase na análise da metilación do ADN, un mecanismo polo cal, a medida que o noso corpo se avellenta, agréganse grupos metilo ás nosas moléculas do ADN. Entre outras aplicacións, o estudo da metilación pode servir tamén para medir a idade nos seres humanos, co chamado reloxo epixenético, e este grupo decidiu abordar o mesmo en cans.
A pesar da diferente esperanza de vida dos cans (desde os 6-7 anos dos mastíns ata os 17-18 dos chihuahuas), todas as razas teñen unha traxectoria semellante en canto a desenvolvemento e traxectoria fisiolóxica e patolóxica. Así, os investigadores escolleron o Labrador retriever como modelo para o estudo, e compararon os seus datos co sangue de 320 persoas de entre 1 e 103 anos, e con 133 ratos.
“Utilizando a secuenciación dirixida, caracterizamos os datos dos cans, que abranguen un rango de idade de 16 anos. E a comparación cos metilomas humanos revela unha relación non linear que traduce os anos dos cans aos humanos, aliña os momentos dos cambios fisiolóxicos nas dúas especies e aparece tamén nos ratos”, din os investigadores no seu traballo.
Estas coincidencias do reloxo epixenético permitiron desenvolver unha fórmula para calcular a idade dos cans en termos humanos: Idade humana = 16ln(idade do can) + 31.
Dito doutro xeito, o resultado represéntase como o logaritmo natural da idade do can, que se pode facer cunha calculadora, e sumarlle 31. A fórmula, segundo os investigadores, coincide bastante ben ao trasladala a humanos. Así, sábese que sete semanas dos cachorros de can son nove meses en humanos, coincidindo co momento no que comezan a saír os dentes de leite. E a esperanza media de vida é tamén semellante: 12 anos para os labradores e 70 para os humanos.
Con todo, houbo outros cálculos que non coincidiron tan ben. Así, os cans pasan pola puberdade e chegan á madurez máis rápido ca os humanos: un labrador de cinco anos tería uns 56 dos humanos. Porén, argumentan que a metilación dos cans vaise freando a medida que avellentan, o que explicaría as diferenzas non lineais.
Alén disto, existen problemas de cálculo coas razas que se fan ‘anciás’ a ritmos distintos. É difícil, por tanto, establecer unha fórmula única, pero esta nova proposta parece, co todo máis rigorosa que a simple multiplicación por sete.
Referencia: Quantitative translation of dog-to-human aging by conserved remodeling of epigenetic networks (Versión preliminar publicada en bioRXiv).
