A Sociedade Española de Ornitoloxía (SEO/Birdlife) anunciou este venres que o paspallás común (Coturnix coturnix) é a ave do ano 2020, despois de ser a máis votada nunha enquisa aberta á cidadanía e que por primeira vez se celebrou coa Sociedade Portuguesa para o Estudo das Aves (SPEA). Con este nomeamento, sucedendo á píllara das dunas, a entidade divulgará durante este ano a importancia de coidar a poboación dos paspallás na península ibérica, que é a máis importante de Europa, nun contexto de cambio climático e ameazas sobre os hábitats rurais e agrícolas.
O paspallás é unha ave migratoria de longo percorrido que chega ata ao sur do Sahara. En busca de auga e comida, o paxaro segue complexos roteiros migratorios en función da pluviometría e dos ciclos agrícolas.
Ademais das ameazas do hábitat, SEO salienta que a forte presión cinexética á que se viu sometida a especie –máis dun millón de individuos cazados anualmente, aínda que a maioría son de granxa– e a contaminación xenética por mor da solta de paspallás xaponés ou híbridos con fins cinexéticos supoñen unha ameaza adicional.
“A sociedade comeza a entender a gravidade da perda de biodiversidade, estamos nun momento no que hai sensibilidade ambiental e a xente quere protexer o que está a deixar de ser común”, declarou Asunción Ruiz, directora executiva de SEO/BirdLife.
Con este panorama, en España contabilízanse na actualidade apenas 225.000 exemplares, que sufriron un declive poboacional nos últimos 20 anos do 74%, segundo os últimos datos datos de seguimento da asociación. “A situación da especie é alarmante, o declive é tan grave que cumpriría para ser designada como unha especie ‘en perigo’, segundo os criterios de ameaza da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN)”, anunciou Ana Carricondo, coordinadora de Programas de Conservación de SEO.
Alén disto, SEO destaca que “desde hai décadas desenvolveuse unha xestión agraria pouco favorable para a biodiversidade e isto constitúe tamén a principal ameaza para o paspallás común”. Neste sentido, “a perda de elementos naturais na paisaxe agraria e de prácticas clave como o barbeito, a simplificación dos cultivos, o adianto das colleitas ou o uso xeneralizado de praguicidas e herbicidas foron reducindo o valor dos hábitats agrarios”.
