Un estudo internacional no que participaron o Centro Andaluz de Bioloxía de Desenvolvemento (CABD-CSIC-UPO-JA) e o Instituto de Ciencias Mariñas de Andalucía (ICMAN-CSIC) identificou catro especies de carabela portuguesa tras secuenciar o xenoma de 151 exemplares e analizar 4.000 imaxes.
Os resultados, publicados na revista Current Biology, sinalan que este organismo mariño divídese, en realidade, en catro tipos distintos con diferentes distribucións xeográficas: Physalia physalis, Physalia utriculus, Physalia megalista e Physalia minuta.
Aínda que é habitual confundila cunha medusa, a carabela portuguesa é un organismo denominado hidrozoo colonial, formado por centenares de individuos especializados que traballan xuntos coma se fosen un só ser vivo. En concreto, a súa característica máis rechamante é o seu flotador xelatinoso con forma de vela que lle permite desprazarse coas correntes, ademais das súas células urticantes que poden causar picaduras dolorosas.
Un espazo común
A investigación contribúe a comprender os procesos evolutivos que suceden no océano aberto. Aínda que o medio mariño poida chegar a entenderse como un espazo sen divisións físicas, esta característica non é unha condición que limite a diferenciación xenética en organismos con capacidade de dispersión a grande escala.
De feito, o estudo suxire que, ao contrario do que se adoita pensar, as poboacións uniformes son unha excepción e non unha norma nos invertebrados mariños. Isto confirma antigas hipóteses, xa que tres das especies propostas correspóndense con clasificacións realizadas nos séculos XVIII e XI.
“Este achado foi posible grazas a un inmenso esforzo de recoller os espécimes por todo o mundo, o que permitiu revelar a existencia de distintas especies e características xenéticas”, afirma Ozren Bogdanovic, investigador do CABD e un dos autores do estudo.
Pola súa banda, a investigadora do ICMAN e colaboradora no estudo, Laura Prieto, sinala que o seu traballo “transforma a comprensión da conectividade no medio mariño”. Isto “pode derivar en implicacións importantes para a conservación e xestión de especie”, conclúe.
Referencia: Population genomics of a sailing siphonophore reveals genetic structure in the open ocean (Publicado en Current Biology)
