Un cambio químico no té verde mellora a protección contra doenzas neurodexenerativas

Científicos do CSIC conseguen aumentar a capacidade neuroprotectora do principal antioxidante da planta mediante experimentos "in vitro"

Os científicos melloraron as propiedades do té verde en experimentos
Os científicos melloraron as propiedades do té verde en experimentos "in vitro".

Un estudo realizado por científicos do Instituto de Catálise e Petroleoquímica e o Instituto de Parasitoloxía e Biomedicina “López-Neyra”, ambos os do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), demostrou que unha modificación química no principal antioxidante do té verde permite aumentar a súa estabilidade en solución acuosa e incrementar a súa capacidade neuroprotectora in vitro. Os resultados foron publicados na revista Frontiers in Nutrition.

Estudos previos xa documentaran a capacidade que teñen diversos polifenois de orixe vexetal para retardar a aparición de enfermidades dexenerativas e procesos patolóxicos como o Alzheimer, o Parkinson, a esquizofrenia ou o cancro. Este efecto adoita relacionarse coa actividade antioxidante destas moléculas e a súa capacidade para reducir os niveis de especies de osíxeno reactivo (ROS), incluíndo os radicais libres. Con todo, moitos destes polifenois mostran unha baixa biodispoñibilidade.

A diferenza do té negro, o té verde (Camellia sinensis) non é sometido a un proceso de oxidación ou aireación durante o seu procesado, polo que os seus compoñentes bioactivos non se ven alterados. Unha cunca de té verde contén aproximadamente 80 miligramos dun composto antioxidante denominado galato de epigalocatequina ou EGCG.

O té verde contra as enfermidades neurodexenerativas

“Na natureza, moitos destes polifenois están glicosilados, é dicir, conxugados cunha molécula de azucre, fundamentalmente glicosa. Baseándonos neste fenómeno, propuxémonos en primeiro lugar glicosilar o antioxidante EGCG para mellorar as súas propiedades. E lográmolo mediante un proceso biocatalítico”, detalla Francisco J. Plou, do Instituto de Catálise e Petroleoquímica do CSIC.

Os investigadores levaron a cabo a modificación do EGCG en auga, a 50° C e cunha encima dunha bacteria termófila. O traballo demostra que a modificación química da estrutura do EGCG mediante a incorporación dunha glicosa permite aumentar o efecto neuroprotector desta molécula.

“En presenza de peróxido de hidróxeno, que actúa como axente daniño para as neuronas, observamos que tanto o EGCG como o composto que sintetizaramos aumentaban a viabilidade das células neuronais. O máis interesante foi comprobar que dita protección era maior co noso glucósido que co EGCG. En definitiva, a modificación química da estrutura da catequina mediante a incorporación dunha glicosa permite aumentar o efecto neuroprotector desta molécula”, detallou o investigador do CSIC.

Os resultados obtidos poden servir de base para futuras aplicacións desta familia de compostos, como nutracéuticos ou ingredientes funcionais, co obxecto de previr enfermidades neurodexenerativas. O seguinte paso é corroborar os resultados do laboratorio levando a cabo estudos in vivo.

Referencia: Effect of α-Glucosylation on the Stability, Antioxidant Properties, Toxicity, and Neuroprotective Activity of (–)-Epigallocatechin Gallate (Publicado en Frontiers in Nutrition).

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
POLÍTICA DE COMENTARIOS:

GCiencia non publicará comentarios ofensivos, que non sexan respectuosos ou que conteñan expresións discriminatorias, difamatorias ou contrarias á lexislación vixente.

GCiencia no publicará comentarios ofensivos, que no sean respetuosos o que contentan expresiones discriminatorias, difamatorias o contrarias a la ley existente.

Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.