Un artigo de farmacéuticos de Santiago, o mellor de Europa en 2020

O "European Journal of Pharmaceutics and Biopharmaceutics" recoñece o traballo do IDIS sobre o tratamento de enfermidades oculares dexenerativas

O European Journal of Pharmaceutics and Biopharmaceutics acaba de recoñecer un artigo do grupo interdisciplinar en Tecnoloxía farmacéutica, inmunobioloxía parasitaria e parasitose hídricas do IDIS de Santiago como o mellor de todos os publicados durante o pasado ano 2020. A investigación forma parte dunha liña de traballo deste equipo para deseñar sistemas para a liberación prolongada de anticorpos e outras moléculas activas no interior do ollo.  Na súa redacción están implicados investigadores da Facultade de Farmacia da USC, da Unidade de imaxe molecular e do grupo de Farmacoloxía Clínica do Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago (IDIS).

O traballo foi seleccionado por todos os membros do consello editorial da revista, que é a publicación oficial da International Association for Pharmaceutical Technology e atópase entre as máis destacadas da súa área. Este texto explica a posta a a punto unha técnica de tomografía por emisión de positróns (PET – Positron Emission Tomography) como un instrumento non invasivo para a análise farmacocinética de anticorpos monoclonais administrados mediante inxeccións intravítreas en modelos animais. O estudo concluíu o desenvolvemento de técnicas de marcaxe de anticorpos con radiofármacos e a caracterización dos procesos de distribución e eliminación dos anticorpos marcados a través de diferentes órganos e tecidos. Os coñecementos adquiridos poderían chegar a reducir o número de inxeccións que serían precisas para a administración dos tratamentos.

Publicidade

https://twitter.com/AnxoFF/status/1392823343464714240

Esta liña de investigación entronca coa incidencia das enfermidades oculares dexenerativas, considerado un problema de saúde mundial de primeira magnitude e que, co avellentamento da poboación, causará un aumento destacado da súa prevalencia. Entre estas enfermidades, atópanse a Dexeneración Macular Asociada á Idade (DMAE), a Retinopatía Diabética (RD) así como algunhas síndromes asociadas á perda progresiva de visión. Todas elas comparten a dificultade do seu tratamento. Como explica Francisco Otero Espinar, investigador da Facultade de Farmacia da USC, a súa efectividade asóciase co estado no que se atope a enfermidade no momento de inicio do tratamento, así como do tipo de técnica empregada. Os tratamentos máis prometedores baséanse no uso de terapias biolóxicas, sobre todo mediante o emprego de anticorpos monoclonais específicos, que se adminsitrarían mediantes inxección intravírtreas que deben repetirse durante un período de tempo cunha frecuencia variable en función do estado da enfermidade, engade Otero Espinar.

Publicidade


Referencia: PET study of ocular and blood pharmacokinetics of intravitreal bevacizumab and aflibercept in rats (Publicado en European Journal of Pharmaceutics and Biopharmaceutics).

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Unha investigación galega abre unha nova vía para mellorar o diagnóstico de tumores en tecidos brandos

O equipo de Radioloxía do CHUS e do IDIS combina por primeira vez a elastografía e a microvascularización para coñecer mellor o comportamento biolóxico das lesións

As herbas de San Xoán: a farmacoloxía máis alá da superstición

As sete plantas tradicionais son o fiuncho, o romeu, a malva, o fento, a herbaluisa, a xesta e a homónima herba de san xoán

Un equipo de Santiago revela patróns xenéticos compartidos entre oito trastornos mentais

Un novo estudo do IDIS aplica por primeira vez unha abordaxe estatística novidosa en psiquiatría co obxectivo de mellorar o diagnóstico e impulsar a medicina personalizada

Identificados novos factores xenéticos da fatiga persistente tras a radioterapia por cancro de próstata

Un estudo publicado en 'Nature Communications' e con participación galega descobre unha variante no xene ACTR3 asociada a un risco tres veces maior de desenvolver a sintomatoloxía despois do tratamento