Nin Cangas do Morrazo nin Ribeira de Piquín. O nome dunha ducia de concellos actualízase para restaurar as formas históricas patrimoniais. Os cambios no Nomenclátor de Galicia entraron en vigor o pasado 11 de abril mais non é ata este martes, 7 de xullo, cando o BOE publica o decreto 27/2026 polo que se actualizan os topónimos galegos. Así, coa revisión realizada pola Real Academia Galega (RAG), o nome oficial de 12 concellos pasa a ser o seguinte: A Caniza, A Ribeira de Piquín, Alfoz do Castrodouro, Cangas de Morrazo, Cerdedo Cotobade, Mondariz Balneario, O Campo Lameiro, O Castro de Caldelas, O Porto do Son, O Riós, Oza Cesuras e Pastoriza. O decreto tamén inclúe a modificación de 2.335 nomes de lugares e 182 parroquias, e incorpora outros 1.655 topónimos de lugares.
Cada un dos casos ten as súas propias motivacións, segundo as explicacións da RAG. Así é que varios perden o guión, como Cerdedo Cotobade, Oza Cesuras e Mondariz Balneario. Os dous primeiros son municipios que resultaron da fusión doutras dúas localidades. Outros topónimos recuperan o artigo, como O Porto do Son, O Campo Lameiro, A Ribeira de Piquín, O Riós e O Castro de Caldelas, mentres que Pastoriza é o único que o perde (antes era A Pastoriza).
Outros casos salientables son Cangas de Morrazo, que substitúe o “do” por un “de”; e A Caniza, que antes levaba un “ñ”. Segundo apuntou a RAG no seu momento, este último cambio responde á forma tradicional que se documentou dende antigo, dado que a orixe do topónimo está na palabra “cana”. Finalmente, o municipio de Alfoz engade “do Castrodouro”, en alusión á antiga xurisdición do castelo do mesmo nome, cuxa orixe se sitúa en 1220.
“A toponimia galega sufriu un proceso de deturpación ao longo dos séculos e isto provocou que o nome patrimonial dalgúns lugares fose substituído por unha forma castelanizada, allea á lingua galega, especialmente en usos oficiais. O Nomenclátor, por tanto, pretende a restauración das formas históricas patrimoniais“, sinala o Decreto 27/2026 publicado este martes no BOE. Así mesmo, xustifícase o uso de fontes orais e documentais, así como os criterios técnicos, filolóxicos e históricos nos que se apoia a última actualización do Nomenclator.
