As partículas tóxicas viaxan ao cerebro unha vez inhaladas

A contaminación do aire pode afectar tamén ao tecido neurolóxico, filtrándose polo torrente sanguíneo

As partículas contaminadas son o suficientemente pequenas como para poder atravesar a barrera hematoencefálica nos humanos.
As partículas contaminadas son o suficientemente pequenas como para poder atravesar a barrera hematoencefálica nos humanos.

A contaminación do aire non só afecta a saúde dos pulmóns e do corazón, senón que tamén pode danar o cerebro. Un equipo de investigadores do Reino Unido observou en ratos que as partículas ultrafinas no aire poden entrar nos pulmóns, filtrarse no torrente sanguíneo e finalmente chegar ao cerebro. Unha vez que as toxinas están presentes no tecido neurolóxico, son moito máis difíciles de eliminar para o sistema inmunitario. De feito, os autores descubriron que as partículas no aire mantíñanse no cerebro durante máis tempo que en calquera outro órgano do corpo do rato.

Aínda non está claro se isto acontece tamén nos humanos, pero os achados suxiren que se as partículas son o suficientemente pequenas, poden atravesar a barreira hematoencefálica, un punto de control que xeralmente impide que os compoñentes daniños no sangue cheguen ao centro do sistema nervioso. Unha barreira hematoencefálica con fugas relacionouse anteriormente con dano cognitivo, pero o estudo actual é un dos primeiros en mostrar que os contaminantes do aire se filtran silenciosamente pola fronteira do cerebro.

A exposición crónica á contaminación do aire relaciónase coa neuroinflamación e deterioración cognitiva

Anteriormente, os científicos pensaban que as partículas finas non podían atravesar a barreira hematoencefálica. En cambio, pensouse que as partículas chegaban ao cerebro a través do nariz ou das células nerviosas do intestino, que están directamente conectadas co sistema nervioso central. “Este traballo lanza nova luz sobre o vínculo entre a inhalación de partículas e como se moven posteriormente polo corpo”, explica a nanocientífica ambiental Iseult Lynch da Universidade de Birmingham no Reino Unido.

Hoxe en día, sábese moito máis sobre como a contaminación do aire afecta o sistema cardiovascular que o sistema nervioso central. Con todo, nos últimos anos, a exposición crónica á contaminación do aire nas principais cidades relacionouse coa neuroinflamación e a deterioración cognitiva, mesmo nos mozos. Parte do dano parécese á enfermidade de alzhéimer , que tamén está relacionada cunha barreira hematoencefálica con fugas.

Análise dos contaminantes perigosos do aire no cerebro

Ao analizar o líquido cefalorraquídeo de 25 persoas expostas á contaminación atmosférica crónica, os investigadores atoparon a existencia (en aproximadamente un terzo do grupo) de partículas que son contaminantes perigosos do aire, como ferro, calcio e dióxido de titanio anatasa. Os achados suxiren que o aire tóxico está a invadir, dalgunha maneira, o líquido que dos nosos cerebros.

Para probar esta idea con maior profundidade, os investigadores recorreron aos ratos. Cando as partículas de carbón negro e as partículas de dióxido de titanio se inxectaron directamente nos pulmóns do rato, sen pasar polo nariz por completo, os autores descubriron que as toxinas invadiron o seu cerebro a través do sangue circulante. “Sorprendentemente”, sinalan os autores, “a estrutura —da barreira hematoencefálica— danouse”, e isto permitiu unha fuga aproximadamente un 20% maior. En varios cortes de tecido cerebral de rato atopáronse partículas tóxicas dentro e fóra dos vasos sanguíneos preto da barreira hematoencefálica, o que apoia aínda máis o colapso da seguridade.

Nos ratos infectados, notaron unha diminución exponencial dos contaminantes do aire nos seus órganos despois de aproximadamente un día

Nunha placa de Petri, os autores tamén mostraron a translocación directa de partículas ultrafinas a través das células que forman a barreira hematoencefálica. Mentres tanto, os ratos que non estiveron expostos aos contaminantes do aire non mostraron evidencia das toxinas no seu tecido cerebral. Naqueles ratos que estaban infectados, os autores notaron unha diminución exponencial dos contaminantes do aire nos seus órganos do corpo, despois de aproximadamente un día. Con todo, o cerebro destes animais infectados excretaba as toxinas máis lentamente.

“Estes achados, por tanto, ofrecen unha liña de evidencia para probar os riscos da contaminación por partículas no sistema nervioso central e para dilucidar o camiño de exposición das partículas esóxenas desde a inhalación ata o cerebro“, describen os autores .”Con todo, requírese dunha proba máis directa da exposición e das vías de transporte das partículas finas ambientais por inhalación a través do torrente sanguíneo e a entrada no cerebro debido a un dano da barreira hematoencefálica. Isto xustifica unha investigación máis detallada, incluídos os estudos epidemiolóxicos no futuro”, engaden.


*Este artigo foi publicado orixinalmente en Science Alert.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
POLÍTICA DE COMENTARIOS:

GCiencia non publicará comentarios ofensivos, que non sexan respectuosos ou que conteñan expresións discriminatorias, difamatorias ou contrarias á lexislación vixente.

GCiencia no publicará comentarios ofensivos, que no sean respetuosos o que contentan expresiones discriminatorias, difamatorias o contrarias a la ley existente.

Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.