A superposición craniofacial é unha técnica forense que apoia a toma de decisións cando se trata de identificar restos óseos. Concretamente, baséase na análise da superposición dun cranio atopado e sen identificar (post mortem) con imaxes faciais (ante mortem) de persoas desaparecidas. Aínda que a día de hoxe trátase dun aspecto crucial na identificación forense, a súa aplicación foi complexa e subxectiva dende os seus inicios.
Agora, o investigador do CITIC (Centro de Investigación en Tecnoloxías da Información e das Comunicacións) Óscar Panizo quere ir un paso máis alá e, xunto co Instituto DasCI da Universidade da Granada e en colaboración coa empresa Panacea Cooperative Research, están a traballar no desenvolvemento dunha nova metodoloxía para impulsar a superposición craniofacial e reducir a súa marxe de erro.
No seu derradeiro estudo ‘Evidence evaluation in craniofacial superimposition using likelihood ratios’, publicado na revista Information Fusion, introduciron un sistema de avaliación baseado nunha metodoloxía moi utilizada noutros campos forenses como a análise de ADN, a identificación por voz e as impresións dixitais: trátase da razón de verosimilitude (LRs, polas súas siglas en inglés), a cal mide a precisión dunha proba.
A investigación propón a aplicación pioneira deste enfoque na superposición craniofacial, mediante tres experimentos que adestran e proban o sistema en distintas condicións de imaxes faciais. O primeiro utiliza fotografías frontais, o segundo emprega fotografías laterais, e o terceiro integra ambas perspectivas.
Os resultados dos experimentos demostran que o sistema LR proposto ofrece unha excelente calibración e poder discriminatorio, proporcionando aos expertos forenses unha ferramenta cuantitativa para avaliar e integrar probas.
Referencia: Evidence evaluation in craniofacial superimposition using likelihood ratios (Publicado en Information Fusion)
