A pandemia de covid-19 levou a que moitas persoas quedaran na casa e pasaran máis tempo vendo a televisión no sofá. Aínda que moita xente retomou as súas actividades diarias, algúns continúan facendo maratóns de series de forma compulsiva. Un novo estudo publicado na revista PLOS One relaciona esta conduta coa propensión á soidade, a necesidade de evadirse e á procura de benestar emocional.
Segundo explica a SINC a autora do traballo e investigadora da Universidade de Huangshan (China), Yue Xiaofan, a pandemia potenciou os maratóns televisivos ao empuxar os cidadáns a rutinas sedentarias en interiores. Na súa opinión, a televisión e as plataformas de streaming convertéronse en actividades sinxelas para soportar esta situación e facer fronte a sensacións de illamento social e angustia.
“Os maratóns de series —ou binge-watching en inglés— son moi atractivos porque crean un estado de fluxo no que se combina a inmersión profunda, a distorsión do tempo e o goce”, argumenta Xiaofan. “Para algunhas persoas pódese converter case nunha adicción caracterizada por un desexo irrefreable e perda de control, o que fomenta que sexa difícil deixar de ver un episodio máis”.
A maioría eran ‘adictos’ ás series
Para comprender este fenómeno, os autores do estudo fixeron enquisas a 551 adultos que vían algunha serie durante polo menos 3,5 horas ao día ou que terminaban catro episodios á semana. Ademais, fixéronlles preguntas para avaliar o grao de soidade e analizar as causas subxacentes de ver a televisión de forma obsesiva.
O 61% deles cumpría criterios de ‘adicción’ aos maratóns de series; e observaron que existía un aumento da soidade naqueles cun desexo máis forte de consumilos. Estes resultados leváronos a teorizar que os ‘adictos’ ao consumo compulsivo de series poderían ter mentalidades e motivacións distintas dos participantes que tamén vían a televisión, pero non de forma obsesiva.
Unha forma de fuxir de sentimentos incómodos
“Os nosos achados apoian a soidade como antecedente da ‘adicción’ ao consumo exacerbado de series, non ao uso non problemático”, salienta a investigadora. “Esta ‘adicción’ opera a través de dúas vías de regulación emocional: o escapismo que tende a evitar os sentimentos negativos e a procura de mellora emocional”.
Isto significa que as persoas que experimentan niveis máis altos de soidade, que buscan a satisfacción emocional ou que utilizan o consumo compulsivo de series como mecanismo de escape adoitan ser máis propensas a desenvolver ‘adicción’ a este tipo de fenómeno.
Segundo conta Xiaofan, os ‘adictos’ aos maratóns tenden ao illamento porque a soidade pode desencadear neles un sistema compensatorio. “O consumo compulsivo de series convértese nun substituto das conexións”, puntualiza a investigadora.
Máis investigacións en redes sociais
Non obstante, este estudo só puido demostrar unha asociación entre o consumo compulsivo de series e a soidade, polo que se necesitan máis investigacións para determinar se este sentimento impulsa o comportamento.
Os investigadores só examinaron as series de televisión e non tiveron en conta outros comportamentos problemáticos relacionados co streaming de vídeos, por exemplo, a través de Youtube ou TikTok.
Aínda así, estes resultados suxiren a posibilidade de que algunhas persoas tenten facer fronte á desconexión social mediante o consumo de series de forma obsesiva.
En definitiva, “o estudo avanza na investigación sobre o manexo das emocións ao separar o consumo compulsivo do non adictivo, demostrar que a soidade pode predicir o grao de ‘adicción’ e propoñer un modelo de regulación emocional condutual de dobre vía polo que se observa que tanto a evasión como a intensificación emocional interveñen na percepción da soidade”, conclúe a experta.
Referencia: Binge-watching addiction as an emotion regulation way of coping loneliness (Publicado en PLOS One)
