Como sería a superficie do océano se non houbese mareas nin vento? Descúbreo neste modelo da NASA

O xeoide é un plano irregular empregado para estudar altitudes, determinar medidas topográficas e analizar a xeofísica do planeta

A NASA (a Administración Nacional de Aeronáutica e o Espazo, polas súas siglas en inglés), vén de compartir unha representación interactiva do xeoide. Trátase unha superficie equipotencial que representa a forma teórica que adoptaría a superficie do océano global baixo a acción exclusiva do campo gravitatorio da Terra, prescindindo doutros factores externos. É dicir, o xeoide é un plano físico onde a gravidade ten o mesmo valor (potencial). Dende o Instituto Xeográfico Nacional de Arxentina precisan que a súa superficie é perpendicular ao vector de gravidade en todos os seus puntos.

O xeoide non é uniforme, senón que presenta unha aparencia irregular e ondulada debido a que a masa do planeta non está distribuída de maneira homoxénea. As variacións na mesma provocan diferenzas na forza gravitatoria que experimentan as distintas rexións. A NASA explica que estas diferenzas se presentan na altura xeoidal, que vai dos +85 metros en Islandia e os −106 metros no sur da India.

Publicidade

Un modelo baseado en mil millóns de observacións

Para estudar e visualizar estas desviacións con precisión, a NASA explica que empregan ferramentas como o modelo global de campo gravitatorio GOCO06s, que se basea de xeito íntegro en datos satelitais. Resulta dunha combinación de máis de mil millóns de observacións recollidas durante 15 anos por 19 satélites especializados, entre os que destacan o proxecto GRACE (Experimento de Recuperación da Gravidade e o Clima, polas súas siglas en inglés) da NASA e o GOCE (Explorador do Campo Gravitatorio e da Circulación Oceánica en Estado Estacionario) da Axencia Espacial Europea (ESA).

A representación visual destas anomalías gravitatorias, coñecida tamén como a ‘patata de Potsdam‘, adoita esaxerarse para facilitar a súa análise e non debe confundirse coa topografía física real do planeta. Entre os seus usos académicos están a investigación de fenómenos vencellados ao cambio climático —tales como a circulación oceánica, a dinámica do xeo polar e as flutuacións do nivel do mar— o estudo de altitudes, a precisión de medidas topográficas e a análise xeofísica do planeta.

Publicidade

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Begoña Vila, a astrofísica galega que contemplou tres eclipses: “É una experiencia indescritible”

A enxeñeira da NASA presenta en Santiago a rodaxe dun documental sobre a súa traxectoria e que a seguirá ata o lanzamento do telescopio Nancy Grace Roman

A galega Begoña Vila protagoniza un documental sobre a próxima gran misión científica da NASA

‘Rumbo ás estrelas (Despois da eclipse)’ trata do desenvolvemento do telescopio espacial Nancy Grace Roman a través da historia persoal da enxeñeira

As claves da NASA para observar a eclipse total de Sol do 12 de agosto

Galicia será un dos territorios europeos privilexiados para contemplar o fenómeno astronómico do ano a causa do paso da banda de totalidade polo territorio

Radiografía do lume

Os incendios da Comunidade de Madrid e da provincia de Álava foron emerxencia nacional, e isto é o que aprendimos dos lumes de agosto de 2025 en Galicia. Por Andrea Veiga