O Servizo de Medicina Preventiva e Saúde Pública da área sanitaria de Santiago enfróntase a un gromo de sarna norueguesa detectado no Hospital Provincial de Conxo. O foco orixinouse tras o ingreso dun paciente que padecía esta patoloxía, pero que non presentaba síntomas iniciais por mor do amplo período de incubación do parasito. Ata o momento, non hai máis pacientes afectados, pero si se detectaron 20 casos entre os profesionais da mesma planta, polo que xa se iniciou o protocolo pertinente para evitar novos contaxios.
Para frear a expansión do gromo, o hospital compostelán reforzou de inmediato as súas medidas de prevención. Entre as actuacións levadas a cabo destacan o illamento dos casos confirmados, a intensificación da limpeza e a desinfección profunda tanto de superficies como de téxtiles. Así mesmo, o persoal sanitario recibiu formación específica para xestionar os contactos estreitos e garantir que se cumpran as recomendacións sanitarias vixentes.
A sarna norueguesa: síntomas e tratamento
A sarna norueguesa, tamén denominada sarna costrosa, é unha variante moi contaxiosa da sarna común. Está causada polo ácaro Sarcoptes scabiei var. hominis, da familia Sarcoptidae, que penetra na pel para deixar os seus ovos. A diferenza da variante común, onde un adulto adoita ter en torno a 10 ácaros, na norueguesa a presenza destes parasitos é masiva. Esta condición prodúcese polo contacto pel con pel cun paciente afectado —mais é posible, aínda que menos habitual, que se produza a través de superficies contaminadas— e pode producirse en calquera sexo ou idade, pero adoita ser máis habitual nas persoas co sistema inmunitario debilitado.
En canto á sintomatoloxía, esta afección maniféstase mediante a aparición de placas costrosas, grosas e escamosas en zonas como mans, pés, cóbados e xeonllos, aínda que pode estenderse a calquera parte do corpo. O prurito ou proído, síntoma principal da sarna común, pode ser leve ou incluso estar ausente nesta variante, o que chega a dificultar o diagnóstico temperán.
O tratamento combina medicación por vía tópica (crema) e oral. Unha vez administrada a primeira dose, é necesario manter un illamento de 24 horas; pasado ese tempo, o paciente deixa de ser contaxioso.
