Un equipo do Centro Nacional de Biotecnoloxía do CSIC (CNB-CSIC), xunto cun consorcio internacional, demostrou que a combinación de vacinas e o período de administración son determinantes para lograr respostas inmunitarias temperás e de memoria fronte ao virus do VIH. Os resultados do estudo publicáronse na revista Frontiers in Immunology.
“Este estudo en macacos Rhesus demostra a importancia da combinación de vacinas e os tempos de administración para conseguir mellores respostas inmunitarias fronte ao VIH”, explica o virólogo Mariano Esteban, coautor do traballo. “Este resultado é aplicable a outras vacinas”, engade. Para controlar a infección polo VIH requírese unha resposta inmunitaria potente mantida no tempo, con xeración de anticorpos neutralizantes de amplo espectro de acción, e a activación de linfocitos (glóbulos brancos) B e T de memoria específicos fronte ao virus.
Esforzos internacionais para frear a SIDA
Debido á importancia desta infección e a enfermidade que provoca, a SIDA, é fundamental desenvolver unha vacina eficaz fronte a este patóxeno, que provoca unhas 700.000 mortes anuais a escala planetaria. “Neste proxecto internacional, caracterizamos en macacos o efecto de combinar tres tipos de vacinas: unha baseada en ácido nucleico (ADN), outra nun vector de poxvirus non replicativo en células humanas (NYVAC) e unha terceira na proteína Env da envoltura do VIH xunto con adyuvante”, enumera Esteban.
As preguntas principais que se expuxeron os investigadores foron, por unha banda, se a coadministración da proteína Env xunto coa vacina de ADN ou de NYVAC pode acelerar a indución de anticorpos e, polo outro, se se consegue mellorar a calidade das respostas inmunitarias que se correlacionen con protección engadindo dose de recordo tardías.
Diferentes vacinas e períodos de administración
Distintas combinacións de ADN, do vector NYVAC e da proteína Env foron administradas por vía intramuscular a macacos Rhesus repartidos en grupos de 8 a 12 animais. Estes primates foron inoculados ás semanas 0, 4, 12 e 24 e estudouse o efecto que a re-inmunización ás 36 e 48 semanas para ver se melloraba a súa resposta inmune.
Beatriz Perdiguero, primeira autora da investigación, indica que “os distintos réximes induciron unhas respostas inmunitarias amplas, polifuncionais e equilibradas en canto á activación de linfocitos T CD4 e CD8. Así mesmo, tamén se deu unha produción alta en plasma de anticorpos de unión aos dominios V1/V2 da proteína Env e outra, máis modesta, de anticorpos dependentes de células citotóxicas (ADCC) e de anticorpos neutralizantes”.
Estes marcadores inmunitarios considéranse esenciais para conseguir un control da infección por VIH. Os autores conclúen que a utilización da proteína Env como primeira dose de vacinación administrada xuntamente con ADN ou co vector NYVAC representa un protocolo optimizado de inmunización fronte ao VIH.
“Estes estudos son importantes no desenvolvemento de estratexias de vacinación fronte ao VIH ao potenciar os distintos compoñentes do sistema inmunitario que poden controlar a resistencia do virus á acción das vacinas, sinala Esteban. Ademais, engade o investigador, “achegan información sobre como a administración continuada de vacinas non incrementa de forma exponencial a resposta inmunitaria inducida máis aló da cuarta dose, o que pode ser aplicable para o efecto que o aumento de dose de recordo pode ter fronte ao coronavirus”.
Referencia: Early and long-term HIV-1 immunogenicity induced in macaques by the combined administration of DNA, NYVAC and Env protein-based vaccine candidates: The AUP512 Study (Publicado en Frontiers in Inmmunology)
