Entre o Neolítico medio (4200-3500 A.C) e a Idade de Bronce media (740-1430 A.C) o centro e o norte de Europa recibiron un fluxo masivo de persoas de Europa do leste e Asia. Segundo revelan investigacións en xacementos arqueolóxicos, estas migracións alteraron a cultura e os rituais funerarios das poboacións na península ibérica.
Agora, un equipo de investigadores do Trinity College de Dublín (Irlanda) e da Universidade de Coimbra (Portugal) realizou un estudo para pescudar se a presenza estranxeira tamén modificou a xenética dos individuos ibéricos durante este período.
No traballo, publicado na revista PLOS Genetics, os expertos secuenciaron o ADN de 14 individuos que viviron en Portugal durante o Neolítico e a Idade de Bronce para comparalo con xenomas europeos antigos e modernos.
Os achados poderían explicar a permanencia de linguas preindoeuropeas, como o eúscaro
Os resultados do estudo revelan que, en relación con outras rexións europeas, os cambios xenéticos entre as diferentes mostras son mínimos. Así, os investigadores concluíron que Galicia e o resto da península Ibérica recibiu menos migración que outras zonas de Europa naquel momento histórico. Ademais, resaltan que estas variacións foron máis pronunciadas na liñaxe paterna.
“Ao analizar a ascendencia vinculada ao cromosoma Y, transmitido só de pais a fillos, observamos unha maior discontinuidade xenética”, explicou á axencia Sinc Rui Martiniano, coautor do estudo xunto a Daniel Bradley. “Estes cambios xenéticos indican que, no Neolítico e na Idade de Bronce, podería ter migrado máis homes que mulleres á Península”, engade.
Os científicos apuntan a que as invasións na rexión ibérica producíronse a unha escala menor en comparación coas do centro e o norte de Europa. Así, este feito axuda a explicar como se espallou a linguaxe, a cultura e a tecnoloxía neste territorio.
“Os nosos achados indican que a escasa migración facía a península Ibérica aclara a permanencia de linguas preindoeuropeas na rexión, por exemplo o eúscaro“, conclúe Martiniano.
