Unha investigación levada a cabo polos equipos de Guadalupe Sabio e José Jalife no Centro Nacional de Investigacións Cardiovasculares de Madrid (CNIC) descubriu unha nova vía de sinalización que estaría detrás da aparición da fibrilación ventricular, un tipo de arritmia cardíaca. O traballo, que se acaba de publicar na revista Nature Cardiovascular Research ofrece novas esperanzas para abordar esta afección potencialmente mortal.
A fibrilación ventricular é a principal causa inmediata de morte súbita cardíaca. Aínda que o avellentamento é un dos factores de risco mellor establecidos para o desenvolvemento de arritmias cardíacas, os mecanismos detrás desta conexión foron esquivos, obstaculizando o desenvolvemento de tratamentos específicos.
O corazón latexa de maneira regular e coordinada para bombear sangue de maneira eficiente a través do corpo. Para iso, ten que coordinar a contracción de todas as súas células e cada latexo ten que seguir un patrón meticulosamente orquestrado. Cando aparece unha arritmia, o ritmo cardíaco altérase, acelérase, vólvese irregular e é potencialmente mortal.
Estudando modelos de roedores, os investigadores do CNIC descubriron a relación existente entre as proteínas quinasas do estrés p38γ e p38δ e o desenvolvemento da fibrilación ventricular, independentemente do sexo. Este descubrimento abre novas vía para posibles intervencións terapéuticas para esta patoloxía.
Papel crítico no desenvolvemento das arritmias
Os investigadores observaron que a activación de p38γ e p38δ aumentaba nos corazóns de ratos envellecidos e aqueles con condicións xenéticas ou inducidas por fármacos que predispoñían a arritmias, o que suxería que esta vía tiña un papel crítico no desenvolvemento desta afección. Segundo Rafael Romero, primeiro asinante do artigo e investigador do CNIC, “cando nos demos conta de que a activación destas p38 era común en distintas situacións arritmoxénicas, soubemos que podían ter un papel clave que había que investigar”.
O estudo exhaustivo desta vía de sinalización revelou que, cando estas proteínas quinasas se activan, alteran as propiedades eléctricas dos cardiomiocitos, propiciando a aparición de arritmias. Isto sucede pola alteración dunhas canles iónicas existentes nas células musculares do corazón responsables de coordinar a contracción celular. Os investigadores atoparon que p38γ e p38δ fosforilan ao receptor de rianodina 2 (RyR2) e á proteína SAP97 perturbando a localización da canle Kv4.3. presentándoos como novos substratos de p38γ e p38δ. En última instancia, estes cambios moleculares resultaron na aparición de actividade ventricular prematura e unha maior susceptibilidade á fibrilación ventricular.
Estes achados poderían abrir novas perspectivas para a prevención da fibrilación ventricular sostida e a protección contra esta grave afección cardíaca, ofrecendo unha prometedora diana terapéutica para futuras investigacións.
