Ao tempo que segue falándose da Costa da Morte como a fin da terra, decenas de millas mar adentro segue discorrendo unha das autopistas marítimas máis transitadas do planeta. Desde hai máis dun século existen crónicas de como as crebas, os restos de naufraxios ou cargas de barcos que o mar acaba levando ata a costa, acabaron en mans dos veciños desta zona de Galicia. Aínda que as melloras na seguridade e a tecnoloxía dos buques reduciu ao longo do tempo estes episodios, nalgunha praia seguen aparecendo, de cando en vez, as evidencias do continuo tránsito de persoas e mercadorías, que ás veces tamén se torna en catástrofe medioambiental.
“Non vai quedar no mar…”, adoitaban dicir as persoas cando se dispoñían a recoller o que o mar levara ata a costa. Chegaba, e segue chegando de todo. Alén dos bidóns do Cason ou o chapapote do Prestige, en datas máis recentes apareceu un enorme cargamento de botellas de aceite de xirasol, sofás de pel e mesmo impresoras que as veciñas non dudaron en cargar ao lombo dende a praia.
Porén, ás veces a mercadoría chega sen valor, e amosa unha cara menos amable e simpática. Todo tipo de envases de plástico e outros materiais inundan os areais das zonas máis expostas ás correntes. O último episodio da chegada deste lixo sen fronteiras puido verse a pasada fin de semana nas praias de Traba e Soesto, en Laxe. Despois da sucesión de temporais no mar dos últimos días, apareceron envases fabricados en Estonia, Países Baixos, Inglaterra, Turquía ou Ecuador.
“Se a etiqueta é lexible, o envase non pode levar moito tempo no mar. Aínda que o plástico tarde moito tempo en degradarse completamente, as etiquetas deixan pronto de ser lexibles”, explica Gabriel Rosón, catedrático e profesor de Oceanografía Física na Universidade de Vigo. O experto descarta totalmente, por exemplo, que un envase puidera ter chegado á costa galega desde Turquía.
De onde veñen entón? “A resposta está bastante clara: case sempre é lixo que se tira desde os barcos e, nalgúns casos, perdas accidentais de carga. Pero no caso destes envases, o máis probable é que directamente os tripulantes ou pasaxeiros se desfixeran deles tirándoos directamente pola borda”, conclúe Rosón.
Aquí se poden ver algúns dos residuos atopados na praia de Traba:
El Milo de Nestlé lo hay en Chile… Era como el Colacao…increíble pero cierto