Así de enorme é o buraco negro M87

A estas alturas, todos vimos a histórica foto do buraco negro supermasivo no centro da galaxia M87. É unha imaxe poderosa que nos fai sentir pequenos… aínda que non é doado apreciar a súa enormidade.

Para ter na nosa mente unha idea máis precisa do seu tamaño, hai que recorda que esta besta está a uns 55 millóns de anos luz de distancia, no fondo dunha galaxia cun radio de 60.000 anos luz. A nosa propia galaxia ten máis de 100.000 anos luz en comparación.

Publicidade

A masa do buraco negro supón multiplicar o Sol por 6.500 millóns

A masa do buraco negro supón multiplicar o noso Sol por 6.500 millóns. Para engadir dramatismo a este detalle, temos que pensar que toda esa mesa etá concentrada nun único punto, que tecnicamente, non ten dimensións espaciais. O resultado é unha atracción gravitatoria colosal, á que non poden escapar os fotóns e, polo tanto, a propia luz. Para ter a esperanza de escapar, ese fotón debería estar a uns 18.000 millóns de quilómetros do centro do buraco negro, o que supón aproximadamente 122 veces a distancia entre a Terra e o Sol.

A luz e a materia forman un anel mentres se precipitan sobre o buraco negro, ata alcanzar o seu horizonte de sucesos, o punto de non retorno. Mentres todo o conxunto xira a unha velocidade que se achega ao límite máximo de velocidade do Universo, arroxando radiación a medida que avanza.

Publicidade

Pero todos estes datos sobre esta foto colosal, tamén poden comprenderse ao comparar o buraco negor de M87 co noso Sistema Solar. O físico e historietista estadounidense Randall Munroe fixo o traballo e compara neste gráfico as dimensións do mostro. E, sen dúbida, fainos sentir moi pequenos…

Gráfico de Randall Munroe.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Descuberto un sistema planetario ‘ao revés’ que desafía as teorías da formación astronómica

O achado dun mundo rochoso na periferia da estrela LHS 1903 suxire que os planetas tamén poden formarse de forma secuencial en contornas sen gas

A astrofísica Begoña Vila será doutora honoris causa da Universidade de Vigo

A enxeñeira principal de Sistemas no Centro Espacial Goddard da NASA converterase na 31ª persoa en recibir a máxima distinción académica da institución galega

Investigación galega para impulsar o estudo nacional de exoplanetas e estrelas con intelixencia artificial

O CITIC e o CSIC únense para fomentar o avance de técnicas que melloren a detección e análise de corpos celestes fóra da Vía Láctea

A simetría do universo, a proba: hai equilibrio no sentido de xiro dos buracos negros?

O investigador do IGFAE Juan Calderón Bustillo publica un estudo nunha das revistas de física máis prestixiosas xunto a científicos de Madrid e Valencia