Piares e chorros na nebulosa Pelicano

Piares e chorros na nebulosa Pelicano
Créditos da imaxe e copyright: Larry Van Vleet (LVVASTRO).

Explicación: que estruturas escuras xorden desde a nebulosa Pelicano? A nebulosa Pelicano, que pode ollarse coma unha nebulosa con forma de paxaro precisamente cara a constelación dun paxaro (Cygnus, o Cisne), é un lugar punteado con estrelas recén formadas pero lixadas de po escuro. Estes grans de po do tamaño do fume formáronse nas atmosferas frías de estrelas noviñas e espalláronse polos ventos estelares mailas explosións. Poden verse impresionantes chorros Herbig-Haro emitidos por unha estrela á dereita que está a axudar a destruír o piar dun ano luz de lonxitude que o contén. A imaxe publicada foi coloreada cientificamente para salientar a luz emitida polas pequenas cantidades de nitróxeno, osíxeno e xofreionizados, da nebulosa que está feita sobre todo de hidróxeno e helio. A nebulosa Pelicano (IC 5067 e IC 5070) está a uns 2.000 anos luz de distancia e pode atoparse cun telescopio pequeno ao norleste da brillante estrela Deneb.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Conta atrás para a gran cita coa eclipse total en Galicia: “Non volveremos ver algo así na nosa vida”

Unha cobertura do 99% ou do 100% do Sol marca a diferenza entre unha simple diminución da luz e a aparición da coroa solar e da escuridade

Unha eclipse e o último solpor: a Costa da Morte vivirá un espectáculo astronómico único en Europa

O proxecto Atlantic Sunset sitúa Galicia entre os mellores enclaves do continente para a observación do fenómeno cunha magnitude de totalidade próxima ao 99%

Chega o pico das Delta Acuáridas: poderá verse a chuvia de estrelas dende Galicia?

O máximo coincidirá cunha madrugada marcada pola nubosidade e pola lúa chea, dous factores que dificultarán a observación do fenómeno

Descuberto un sistema planetario ‘ao revés’ que desafía as teorías da formación astronómica

O achado dun mundo rochoso na periferia da estrela LHS 1903 suxire que os planetas tamén poden formarse de forma secuencial en contornas sen gas