A magnífica nebulosa Cabeza de Cabalo

Nebulosa Cabeza de Cabalo
Créditos da imaxe e copyright: datos: Giuseppe Carmine Iaffaldano; procesado: Roberto Colombari.

Explicación: esculpida por ventos e radiacións estelares, unha magnífica nube de po interestelar pode adquirir de casualidade unha forma recoñecible. Axeitadamente chamada a nebulosa Cabeza de Cabalo, está a uns 1.500 anos luz de distancia, incrustada no enorme complexo de nubes de Orión. Cuns cinco anos luz de “altura”, a nube escura está catalogada coma Barnard 33 e pode ollarse só debido a que o seu po escuro está perfilado contra a brillante nebulosa de emisión vermella IC 434. As estrelas están a formarse no interior da nube escura. En contraste, temos a nebulosa de reflexión azul NGC 2023, que arrodea a unha estrela moza e quente, que está na parte inferior esquerda. A espectacular imaxe publicada combina imaxes tanto de banda estreita como ancha.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

A tripulación de Artemis II pon rumbo á casa tras establecer o récord histórico de distancia coa Terra

A nave Orión atravesa a cara oculta da Lúa e establece unha nova referencia de afastamento de 406.733 quiómetros, superando en 6.000 a Apolo 13

Descuberto un sistema planetario ‘ao revés’ que desafía as teorías da formación astronómica

O achado dun mundo rochoso na periferia da estrela LHS 1903 suxire que os planetas tamén poden formarse de forma secuencial en contornas sen gas

Descubertas novas pistas sobre a orixe de Theia, o hipotético planeta que formou a Lúa

Unha análise de isótopos de rocas lunares e terrestres revela que o obxecto celeste chocou contra a Terra e deu lugar ao noso satélite fai 4.500 millóns de anos

Astronomía de multimensaxeiro: o Universo contado en luz, ondas e partículas

O IGFAE participa en grandes colaboracións internacionais para combinar múltiples sinais cósmicos co obxectivo de comprender mellor os fenómenos máis extremos e invisibles do cosmos