Por que é moi difícil reinfectarse co SARS-CoV-2?

O autor, virólogo, expón neste artigo as claves que dificultan que o coronavirus volva afectar a persoas que xa estiveron antes en contacto con el

Ademais das vacinas, a inmunidade adquirida por mor dunha infección previa protexe como mínimo durante bastantes meses de enfermar de novo coa Covid-19. Fonte: Pixabay.
Ademais das vacinas, a inmunidade adquirida por mor dunha infección previa protexe como mínimo durante bastantes meses de enfermar de novo coa Covid-19. Fonte: Pixabay.

* Un artigo de

Todos vimos referencias, máis ou menos fiables, de reinfeccións por SARS-CoV-2. Isto fíxonos dubidar, con razón, do eficaz que puidese ser a resposta inmunitaria fronte ao coronavirus. Desde logo eses casos existen, pero que importancia teñen no contexto de pandemia actual? Non se estará dando un rumbo tipo cherry-picking? Está xustificada a inquedanza xerada? Necesitamos un contexto, que é o que nos dá este artigo publicado na revista NEJM.

Aínda que a inmunidade non se pode reducir á presenza de anticorpos, é certo que estes representan un bo marcador de resposta humoral e atribúeselles un papel protector moi relevante fronte ao SARS-CoV-2. Por iso os autores do estudo centráronse neles, especificamente nos IgG.

Algunhas aclaracións previas:

  • Os anticorpos da clase IgG representan unha resposta madura e perdurable (en contraposición aos da clase IgM, transitorios e menos maduros).
  • Os autores distinguen dous ensaios: nun empregan como antíxeno a proteína S (ou espiga) e no outro a N (nucleocápside), dous compoñentes do virus recoñecidos polos anticorpos. Convén aclarar que a N é o antíxeno maioritariamente empregado nos tests de anticorpos para diagnóstico da Covid-19, pero a S representa o antíxeno fronte ao cal se produce principalmente a resposta protectora, ao reunir os principais sitios de neutralización do virus.

O estudo realizouse en traballadores sanitarios de catro hospitais universitarios de Oxford (Reino Unido). Reuniuse unha cohorte de 12.541 voluntarios aos que se realizou unha PCR cada dúas semanas e test de anticorpos (S e N) cada dous meses desde o 23 de abril ao 30 de novembro de 2020.

Ao redor do 90% dos sanitarios estudados (11.364) resultaron seronegativos, mentres que aproximadamente un 10% (1.177) presentaron IgG fronte á S do SARS-CoV-2 en mostras serolóxicas. Contabilizáronse 88 seroconversións durante o estudo.

Entre os seropositivos, o 68% (864) declarou ter algún síntoma compatible coa Covid-19 previo ao estudo (25% nos seronegativos), e un 37% (466) presentou PCR positiva previa (0,2% en seronegativos). Deles, 262 presentaron síntomas.

Durante o estudo de seguimento, a presenza de IgG anti-S en soro vinculouse a baixa taxa de positividade a PCR: entre os seronegativos, 223 (de 11.364) deron positivo na PCR (100 asintomáticos), mentres que entre os seropositivos tan só 2 (de 1.265) deron positivo (ambos os asintomáticos).

A incidencia variou durante o curso do estudo (entre abril e novembro) de acordo á dinámica da pandemia no Reino Unido, pero sempre cunha consistente maior taxa de infeccións no grupo que non presentaba IgG en soro.

O resultado foi similar tanto se se analizaba a IgG fronte a S como fronte a N. O único dobre positivo ( IgG+ a S e a N) detectado cun historial de PCR positiva anterior e cinco PCR seguidas negativas deu positivo 190 días despois da primeira infección.

Conclusións

  1. Ter IgG fronte a SARS- CoV-2 protexe na inmensa maioría dos casos fronte á infección (e no 100% fronte á enfermidade), polo menos durante 6 meses.
  2. A protección é eficaz mesmo con niveis baixos (ao límite de detección) de anticorpos.
  3. Tan só se detectou unha posible reinfección neste estudo (non confirmada por secuenciación), indicando que en calquera caso este fenómeno é pouco frecuente. É interesante notar que a segunda infección foi asintomática.

Loxicamente, os autores sinalan algunhas limitacións: a poboación sanitaria ten nesgos (idade, sexo, exposición, ocupación) e a duración do estudo debería prolongarse máis de 6 meses, e estenderse a outros grupos de poboación. Con todo, é un estudo moi sólido. É razoable pensar que as vacinas producirán unha resposta protectora polo menos tan eficaz como a propia infección natural.


* Miguel Ángel Jiménez Clavero é virólogo e profesor de investigación no Instituto Nacional de Investigación e Tecnoloxía Agraria e Alimentaria (INIA).

Cláusula de divulgación: é responsable como investigador principal da execución de fondos para investigación da Axencia Estatal de Investigación e da Comisión Europea, que recibe o Instituto Nacional de Investigación e Tecnoloxía Agraria e Alimentaria (INIA), para o que traballa, e que lle paga un salario por isto.


Unha versión deste artigo foi publicada orixinalmente en el blog Virus emergentes y cambio global, de la Fundación para el Conocimiento madri+d.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
POLÍTICA DE COMENTARIOS:

GCiencia non publicará comentarios ofensivos, que non sexan respectuosos ou que conteñan expresións discriminatorias, difamatorias ou contrarias á lexislación vixente.

GCiencia no publicará comentarios ofensivos, que no sean respetuosos o que contentan expresiones discriminatorias, difamatorias o contrarias a la ley existente.

Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.