Científicos do Centro de Investigación Mente, Cerebro e Comportamento (Cimcyc) da Universidade de Granada levaron a cabo os estudos máis completos realizados ata a data sobre os mecanismos fisiolóxicos que provoca o amor nas persoas, medindo estes efectos tanto a nivel central (cerebral) como periférico (cardíaco, muscular e de sudoración).
O traballo determinou que, cando unha persoa está namorada e contempla unha fotografía da cara do seu amado ou amada “algo que tamén ocorre se é un familiar querido, como o pai ou nai”, prodúcese o que os científicos denominaron ‘taquicardia afectiva‘: o corazón sofre unha deceleración inicial ao diminuír a frecuencia cardíaca durante uns segundos, para posteriormente acelerarse rapidamente.
Ademais, a visión do rostro da persoa amada aumenta a sudoración ou condutividade eléctrica da pel para partir do primeiro segundo e medio, e provoca unha activación do músculo cigomático facial, que é o responsable do sorriso. Este último patrón prodúcese en maior medida nas mozas que nos mozos, debido, probablemente, a cuestións culturais, xa que as mulleres teñen unha maior facilidade para expresar as súas emocións que os homes.
Por último, a nivel central, a actividade cerebral que se produce é moito maior cando contemplamos fotos de persoas queridas que as de descoñecidos.
Os investigadores que realizaron este traballo pertencen ao Laboratorio de Psicofisioloxía Humana e Saúde do Cimcyc, e desde o ano 2010 analizan os patróns fisiolóxicos que producen as emocións positivas nos suxeitos.
Os investigadores analizaron as reaccións producidas ao ver fotos de seres queridos
Para levar a cabo esta investigación, os científicos traballaron cunha mostra formada por estudantes da Facultade de Psicoloxía da UGR, homes e mulleres de entre 20 e 29 anos, a quen pediu que realizasen unha fotografía cunhas condicións determinadas de tamaño e en branco e negro do seu pai ou nai, así como da súa parella, con quen debía levar un mínimo de seis meses de relación.
“Estas fotos das caras deben ser neutras, é dicir, non deben ter ningunha expresión emocional de alegría ou tristeza que poida interferir na reacción dos participantes, e proxéctanse de maneira aleatoria durante 4 segundos durante o experimento que levamos a cabo”, explican os investigadores do CIMCYC Jaime Vila Castellar e Pedro Guerra Muñoz.
Posteriormente, os científicos realizaron un experimento con todos os participantes, no que lles colocaban sensores no rostro, cabeza e mans, e monitorizaban a súa actividade fisiolóxica central e periférica, á vez que lles presentaban fotografías de 5 caras: dous de persoas queridas, dúas de persoas descoñecidas e unha dun bebé (como grupo control).
O patrón fisiolóxico do amor realizado polos científicos tamén revela que este sentimento positivo é un protector da tensión. E é que, cando os participantes estaban a contemplar a foto dunha persoa querida, ao darlles un susto “mediante un forte ruído inducido a través dos auriculares” a resposta de sobresalto que se producía era moito menor que cando isto ocorría sen visualizar a foto.
