Martes 27 Febreiro 2024

Marte podía ter vida fai 3.500 millóns de anos, segundo un estudo liderado pola UVigo

A revista "Nature Astronomy" publica un traballo coordinado por Elisabeth Losa-Adams, do grupo de Xeoloxía Mariña e Ambiental

Arredor de 3500 millóns de anos antes de agora, Marte reunía as condicións básicas imprescindibles para ter vida. Así o demostra a investigación publicada por Nature Astronomy e liderada pola investigadora da Universidade de Vigo Elisabeth Losa-Adams. A científica, que forma parte do grupo de Xeoloxía Mariña e Ambiental da Universidade de Vigo (Geoma) do Centro de Investigación Mariña, lidera un equipo internacional no que participan tamén Luis Gago, da UVigo, Alberto Gonzalez Fairén, do Centro de Astrobiología e investigadores do CNRS/Université de Nantes e da NASA, que forman parte do equipo do Curiosity, un dos rovers actualmente en Marte.

O artigo céntrase no estudo dun tipo de arxila, as glauconíticas, que foron recollidas polo rover Curiosity no cráter Gale en Marte en 2016. Segundo os investigadores, este mineral, que tamén se atopa na Terra, tan só se pode formar en contornas de soporte de vida similares aos da Terra, polo que a súa presenza en Gale “indica que durante o período no que se formaron houbo condicións favorables para a vida tal e como a coñecemos hoxe en día”, explica Losa-Adams.

Unha das perforacións de Curiosity na superficie de Marte. Foto: NASA/JPL-Caltech/MSSS.
Unha das perforacións de Curiosity na superficie de Marte. Foto: NASA/JPL-Caltech/MSSS.

O estudo centrouse no cráter Gale, unha antiga formación que probablemente, explica a investigadora, se formou como consecuencia dun grande impacto sobre a superficie marciana fai aproximadamente 3800 millóns de anos, influíndo ou ocasionando cambios climáticos no planeta. Os investigadores contaban con múltiples evidencias que indicaban “que esta depresión albergou corpos de auga pouco despois da súa formación, considerándose por isto un lago”, e isto implicara “a existencia no pasado dun clima máis húmido ca o existente na actualidade, e unha atmosfera de maior espesor que impedise a evaporación inmediata da auga”. Co que non contaban os científicos era con evidencias de se o lago reunía realmente condicións adecuadas para a vida. A identificación das arxilas glauconíticas por parte deste equipo liderado por Losa-Adams confirma o suposto.

A investigadora explica que estes minerais, moi coñecidos na Terra, “son realmente complexos polo amplo espectro de modificacións estruturais que posúen en función do tempo transcorrido dende o comezo da súa formación e do ambiente no que se forman”. Así, o estudo destas modificacións permitiu constatar “procesos acuosos e condicións químicas que prevaleceron no tempo de formación destes minerais”. As evidencias demostran que fai aproximadamente 3500 millóns de anos, no cráter Gale houbo un lago que estivo presente durante un longo período de tempo, “caracterizado por augas tranquilas con escasa sedimentación e unha lenta evaporación a baixas temperaturas”. Estas son, salienta a investigadora, “condicións óptimas para a vida, tal e como a coñecemos hoxe en día”. Con todo, recalca, “se houbo ou non vida é tarefa do novo rover Perseverance e da misión Mars sample return”.

Identificación das glauconitas

Para identificar as arxilas glauconíticas no cráter Gale, o equipo investigador empregou datos de difracción de raios X, obtidos co instrumento de Química e Mineraloxía (CheMin) que leva a bordo o rover Curiosity. Esta ferramenta analiza os sedimentos extraídos das perforacións que realizou o Curiosity no cráter e os datos obtidos permiten aos científicos “caracterizar o grao de desorde rotacional e traslacional nos minerais arxilosos nunha rexión concreta do monte Sharp, a montaña situada no centro do cráter. Os resultados amosan que están relacionados estrutural e composicionalmente coas glauconitas”.

A presenza de glauconita proporciona aos investigadores dous tipos de información. Por unha banda, a existencia de auga líquida en condicións de temperatura e salinidade non moi diferentes ás dos océanos terrestres actuais e, por outra banda, “o que é máis importante: a prevalencia ‘estable’ destas condicións en períodos de entre mil e un millón de anos”.

Respecto da temperatura, os investigadores consideran que a temperatura en Marte no período no que formaron as glauconitas podería estar entre os 3 e os 15 °C. A investigadora da UVigo explica que puideron estimar esta aproximación dado que na Terra estes minerais precipitan “nun amplo rango de temperaturas pero non moi extremas”, aproximadamente entre 3-15 °C.  Baseándose nestes datos e por comparación co comportamento da glauconita na Terra, estiman que “a temperatura da auga debeu estar comprendida neste rango”. Con todo, Losa-Adams remarca que a temperatura non é o factor clave que fai que se evapore ou non a auga, senón que é a presión atmosférica. “O que queremos dicir é que se houbo auga durante este período longo de tempo, a evaporación debeu ser moi lenta e darse a baixas temperaturas por perda de presión atmosférica”, conclúe.


Referencia: Long-lasting habitable periods in Gale crater constrained by glauconitic clays (Publicado en Nature Astronomy).


Podes ver a noticia do DUVI nesta ligazón.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Un equipo da UVigo demostra a viabilidade de ir a Marte con propulsión solar

Investigadores do campus de Ourense presentan o deseño preliminar dun satélite e proban a superiorade deste novo sistema

Unha paisaxe invernal en Marte? Esta imaxe demostra que non todo é o que parece

A misión espacial Mars Express ofrece unha espectacular fotografía do cráter Korolev para conmemorar os quince anos en órbita no planeta vermello

Primeiras imaxes de Deimos, a lúa máis misteriosa de Marte

Foi capturada pola Hope Mars Mission e a partir das capturas os expertos deduciron que o satélite puido formarse co planeta

A nave da misión Artemis I regresa con éxito á Terra tras un mes xirando arredor da Lúa

A cápsula da misión Artemis I amarou o pasado domingo nas augas do Océano Pacífico tras facer historia co seu voo de case 26 días sen tripulación en torno ao noso satélite