Un cúmulo de estrelas na constelación de Carina

cúmulo estelar NGC 3590
Nesta colorida nova imaxe obtida polo telescopio MPG/ESO de 2,2 metros no Observatorio La Silla de ESO, en Chile, vemos o cúmulo estelar NGC 3590. Estas estrelas brillan fronte a unha impresionante paisaxe de manchas escuras de po e coloridas nubes de gas brillante. Este pequeno encontro estelar revela aos astrónomos algunhas claves sobre como se forman e evolucionan estas estrelas, ao tempo que nos dá pistas acerca da estrutura dos brazos espirais da nosa galaxia, informa a NASA. NGC 3590 é un pequeno cúmulo aberto de estrelas que se encontra a uns 7.500 anos luz da Terra, na constelación de Carina (a Quilla). Está formado por ducias de estrelas vagamente ligadas pola gravidade e ten uns 35 millóns de anos. Non se trata só dun cúmulo bonito: é moi útil para os astrónomos. Mediante o estudo deste cúmulo tan particular – e outros próximos- os astrónomos poden explorar as propiedades do disco espiral da nosa galaxia, a Vía Láctea.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Conta atrás para a gran cita coa eclipse total en Galicia: “Non volveremos ver algo así na nosa vida”

Unha cobertura do 99% ou do 100% do Sol marca a diferenza entre unha simple diminución da luz e a aparición da coroa solar e da escuridade

Unha eclipse e o último solpor: a Costa da Morte vivirá un espectáculo astronómico único en Europa

O proxecto Atlantic Sunset sitúa Galicia entre os mellores enclaves do continente para a observación do fenómeno cunha magnitude de totalidade próxima ao 99%

Chega o pico das Delta Acuáridas: poderá verse a chuvia de estrelas dende Galicia?

O máximo coincidirá cunha madrugada marcada pola nubosidade e pola lúa chea, dous factores que dificultarán a observación do fenómeno

Descuberto un sistema planetario ‘ao revés’ que desafía as teorías da formación astronómica

O achado dun mundo rochoso na periferia da estrela LHS 1903 suxire que os planetas tamén poden formarse de forma secuencial en contornas sen gas