Así foi como se puido crear a Lúa en cuestión de horas

Unha nova simulación da NASA mostra que o satélite puido formarse moito máis rápido do que se pensaba. En menos dun día tras a colisión dun obxecto do tamaño de Marte coa Terra.

Foi hai miles de millóns de anos. A Terra xa era, pero non como o é agora. Un obxecto dun tamaño similar ao de Marte chamado Theia colisionou de xeito brutal contra o noso planeta. Desa colisión formouse a Lúa. Esa é a tese que sostén a comunidade científica. Porén, como ocorreu exactamente esa formación é un crebacabezas científico que os investigadores levan estudando durante décadas sen ter achado unha resposta satisfactoria.

A Lúa puido formarse inmediatamente, en cuestión de horas, cando o material da Terra e Theia lanzáronse directamente á órbita despois do impacto.

A maioría das teorías afirman que a Lúa se formou a partir dos cascallos desta colisión, fusionándose en órbita durante meses ou anos. Unha nova simulación publicada esta semana pola NASA presenta unha teoría diferente: a Lúa puido formarse inmediatamente, en cuestión de horas, cando o material da Terra e Theia lanzáronse directamente á órbita despois do impacto.

Publicidade

Isto abre unha gama completamente nova de posibles puntos de partida para a evolución da Lúa“, argumenta á NASA Jacob Kegerreis, investigador postdoctoral no Centro de Investigación Ames en Silicon Valley, California, e autor principal do artigo sobre estes resultados publicado en The Astrophysical Journal Letters. “Entramos neste proxecto sen saber exactamente cales serían os resultados destas simulacións de alta resolución. Polo tanto, ademais da gran revelación de que as resolucións estándar poden darche respostas enganosas, foi moi emocionante que os novos resultados puidesen incluír un satélite similar á Lúa en órbita”.

As simulacións utilizadas nesta investigación son algunhas das máis detalladas do seu tipo e funcionan coa resolución máis alta de calquera execución de simulación para estudar as orixes da Lúa ou outros impactos xigantes. Este poder computacional adicional mostrou que as simulacións de menor resolución poden perder aspectos importantes deste tipo de colisións, o que permite aos investigadores ver como xorden novos comportamentos dunha maneira que os estudos anteriores simplemente non podían ver.

Publicidade

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Descuberto un sistema planetario ‘ao revés’ que desafía as teorías da formación astronómica

O achado dun mundo rochoso na periferia da estrela LHS 1903 suxire que os planetas tamén poden formarse de forma secuencial en contornas sen gas

O efecto das chuvias: a imaxe satelital de Copernicus que revela a enchente do río Miño en Lugo

O Sentinel-1 da Axencia Espacial Europea capta dende órbita o aumento de caudal ao seu paso por Outeiro de Rei, Cospeito e Castro de Rei

Todo o que debes saber sobre a próxima misión á Lúa de Artemis II: tripulación, fases e obxectivos

A NASA enviará catro astronautas a bordo da nave espacial Orión durante 10 días para sentar as bases das primeiras expedicións tripuladas a Marte

Así se ve a Terra en tempo real e en 4K dende a Estación Espacial Internacional

A plataforma SatélitesArg reúne emisións da NASA e da empresa británica SEN para mostrar paisaxes do planeta a 400 quilómetros de altitude