M64: a galaxia do Ollo Negro

M64: a galaxia do Ollo Negro
Créditos da imaxe e copyright: Michael Miller, Jimmy Walker.

Explicación: esta fermosa galaxia espiral, grande e brillante, é Messier 64, a miúdo chamada a galaxia do Ollo Negro ou a galaxia da Bela Durminte pola súa aparencia de “pálpebras pesadas” en vistas telescópicas. M64 está a uns 17 millóns de anos luz de distancia na por outra parte enfeitada constelación meridional Coma Berenices. De feito, a galaxia do Ollo Vermello tamén podería ser un alcume axeitado para esta composición chea de cor. As enormes nubes de po que escurecen a parte achegada da rexión central de M64 están amalloadas co desvelador brillo avermellado do hidróxeno asociado das rexións de formación estelar. Pero non son a única característica estraña desta galaxia. As observacións amosan que realmente M64 está composta por dous sistemas concéntricos rotando á contra. Mentres todas as estrelas de M64 rotan na mesma dirección có gas interestelar da rexión central da galaxia, o gas das rexións máis externas, que se estende a uns 40.000 anos luz, rota da dirección oposta. O ollo poeirento e a rotación rara probablemente son o resultado dunha fusión de dúas galaxias diferentes hai mil millóns de anos.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Descuberto un sistema planetario ‘ao revés’ que desafía as teorías da formación astronómica

O achado dun mundo rochoso na periferia da estrela LHS 1903 suxire que os planetas tamén poden formarse de forma secuencial en contornas sen gas

Descubertas novas pistas sobre a orixe de Theia, o hipotético planeta que formou a Lúa

Unha análise de isótopos de rocas lunares e terrestres revela que o obxecto celeste chocou contra a Terra e deu lugar ao noso satélite fai 4.500 millóns de anos

Astronomía de multimensaxeiro: o Universo contado en luz, ondas e partículas

O IGFAE participa en grandes colaboracións internacionais para combinar múltiples sinais cósmicos co obxectivo de comprender mellor os fenómenos máis extremos e invisibles do cosmos

A primeira astrónoma galega, Antonia Ferrín Moreiras, dá nome a un asteroide

A Unión Astronómica Internacional homenaxea a primeira doutora da disciplina en España