Glóbulo cometario CG4

Glóbulo cometario CG4
Image Credit & Copyright: CEDIC Team – Processing: Christoph Kaltseis.

Explicación: o tenue e dalgún xeito ameazante glóbulo cometario CG4 chega ao centro desta fonda paisaxe celeste meridional. a uns 1 300 anos luz da Terra cara a contelación Puppis, a súa cabeza ten uns 1,5 anos luz de diámetro e a súa cola ten uns 8 anos luz de lonxitude. Iso é moitísimo máis longo cós cometas do Sistema Solar aos que se semella. De feito, a poeirenta nube contén material abondo para formar varias estrelas de tipo solar e probablemente haxa un proceso de formación estelar no seu interior. Aínda se debate como ocorre esta forma peculiar, pero a súa cola longa deixa un ronsel desde o remanente de supernova Vela, preto do centro da nebulosa Goma, mentres a súa cabeza podería representar a rotura dunha nube orixinalmente máis redonda. Ademais, a galaxia de canto que tamén está preto do centro da imaxe realmente non está a ser ameazada por CG4. A galaxia atópase afastada no fondo a máis de 100 millóns de anos luz de distancia.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

Descuberto un sistema planetario ‘ao revés’ que desafía as teorías da formación astronómica

O achado dun mundo rochoso na periferia da estrela LHS 1903 suxire que os planetas tamén poden formarse de forma secuencial en contornas sen gas

A extraordinaria imaxe dun cúmulo de estrelas capturada dende Ribadeo

O afeccionado á astronomía Hugo García retratou As Pléiades tras dúas horas de exposición cun pequeno telescopio fotográfico

Descubertas novas pistas sobre a orixe de Theia, o hipotético planeta que formou a Lúa

Unha análise de isótopos de rocas lunares e terrestres revela que o obxecto celeste chocou contra a Terra e deu lugar ao noso satélite fai 4.500 millóns de anos

Destinos Starlight en Galicia: lugares cruciais para desfrutar das novas choivas de estrelas

As Leónidas acadarán o seu punto álxido o próximo 17 de novembro cunha Lúa que favorecerá a súa visibilidade que dependerá da meteoroloxía