Domingo 25 Febreiro 2024

Arp 159 e NGC 4725

Créditos da imaxe e copyright: Stephen Leshin.
Créditos da imaxe e copyright: Stephen Leshin.

Explicación: estrelas con puntas e galaxias raras enchen esta instantánea cósmica, unha imaxe telescópica da ben enfeitada constelación Coma Berenices. As estrelas, brillantes abondo para amosar as puntas de difracción, están no primeiro plano da escena, ben dentro da nosa propia Vía Láctea. Pero as dúas galaxias destacadas sitúanse ben lonxe de nós, a uns 41 millóns de anos luz de distancia. A galaxia máis pequena e retorta á esquerda, tamén coñecida coma NGC 4747, é a entrada número 159 do “Atlas Arp de Galaxias Raras”, con amplas colas de marea que indican as fortes interaccións gravitatorias do seu pasado. Cuns 100.000 anos luz de diámetro, a súa probable compañeira da dereita é a moito máis grande NGC 4725. Nunha primeira ollada, NGC 4725 semella ser unha galaxia espiral normal, coa súa rexión central dominada por unha luz amarelada das estrelas frías e máis vellas, deixándolle o camiño aos cúmulos de estrelas máis novas, azuis e quentes ao longo dos arrabaldes espirais poeirentos. NGC 4725 aínda semella un pouquiño máis rara co seu único brazo espiral.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.

Relacionadas

LIA (2), pioneiros galegos no desenvolvemento da intelixencia artificial na astronomía

O grupo da UDC recibiu o Premio Spin-Off PuntoGal na edición 2023 pola súa traxectoria de éxito

Envía o teu nome a Xúpiter nunha misión espacial da NASA

Dende a axencia lanzarán unha botella que leva tamén un poema da escritora estadounidense Ada Limón

Un novo exoplaneta desafía as teorías clásicas de formación planetaria

Un equipo de astronónomos descobre LHS 3154b, cunha masa similar a Neptuno, orbitando preto dunha estrela anana de moi baixa masa

O galego aos mandos da dinámica orbital da NASA: “O espazo parecíame ciencia ficción”

Andrés Dono entrou na administración espacial americana con 24 anos para facer unhas prácticas. Unha década despois lidera o equipo que deseña a traxectoria dos satélites