Crese que o mito do unicornio pode ter a súa orixe no cabeiro do narval. Na Idade Media empregouse o seu cabeiro para curar a epilepsia, fortalecer o corazón e mitigar certos velenos. Como a maioría dos cornos nos vexetais e nos animais se teñen empregado sempre, como non, para solucionar os problemas de impotencia sexual masculina… Isabel I de Inglaterra tiña un cabeiro de narval como unha das súas posesións mais estimadas. Por todas estas razóns e algunha que se me escapa, cazamos narvales para comerciar co seu cabeiro dende hai séculos. Pero… Cal é realmente a función deste intrigante corno?
“O narval (Monodon monoceros) é unha especie de cetáceo odontoceto da familia Monodontidae que habita os mares do Ártico e o norte do Océano Atlántico. É o único integrante do xénero Monodon e unha das dúas especies da familia xunto á beluga (Delphinapterus leucas). Os machos desta especie caracterízanse por presentar un cabeiro moi longo e retorto de xeito helicoidal que pode chegar a medir dous metros e pesar ata dez quilogramos, (No Museo Rocsen en Tanti, provincia de Córdoba na República Arxentina posúen un cabeiro de 2,7 metros que segundo di o fundador Juan Bouchon é o máis grande do mundo). ”
Distribúese principalmente en augas da rexión ártica do norte de Canadá, os mares ao lado ruso do océano Ártico e ao norte do océano Atlántico. Habita principalmente ao redor dos bloques de xeo que se forman durante os invernos prolongados do Ártico, migrando ás baías e fiordos circumpolares durante o verán. Crese que a poboación mundial é de algo máis de 75.000 exemplares. En 2008 foi catalogado na Lista Vermella da UICN como especie case ameazada, debido a que se mantén unha caza significativa, controlada, por parte do pobo inuit en Canadá e Groenlandia (Dinamarca), os cales se benefician coa súa carne, graxa e o comercio do cabeiro.”
E a función do cabeiro ou corno do unicornio mariño?
Díxose de todo, desde que o usan de espetada para ensartar peces ata que se trata dun reclamo sexual.
Nun traballo afírmase “que este cabeiro é un sensor utilizado para estudar parámetros da auga como a salinidade ou a temperatura. Esta teoría sostense por varios motivos. Por unha banda, ao contrario do que ocorre con outras pezas dentais, o cabeiro non está recuberto de esmalte, polo que a auga penetra directamente nel, avanzando por unha especie de túbulos ata a súa base, onde se excitan as terminacións nerviosas da pulpa dental, que enviarán ao cerebro unha serie de sinais sobre a características da auga que se filtrou ata elas. Ademais, comprobouse que cando se modifican levemente a características da auga na que se atopa o animal, o seu ritmo cardíaco varía notablemente, posiblemente pola percepción destes cambios a través do cabeiro.”
Hai outra característica desta especie que chama a atención. Os narvales pasan o inverno medio illados na baía de Baffin, ata que o xeo permítelles emigrar a novas augas. Investigadores alemáns colocaron hidrófonos en 11 lugares estratéxicos de Groenlandia e rexistraron os sons destes animais a unha profundidade de entre 3 e 18 metros. Os datos recollidos revelan que as chamadas de ecolocalización dos narvais son as máis direccionales da natureza e que os seus clics se estreitan probablemente para evitar o rebote sobre a superficie xeada do mar. ”
Dende logo o narval é unha especie pouco coñecida e con características sorprendentes. Esperemos que siga existindo moitos anos.
