Un equipo de científicos da Universidade de Northwestern, nos Estados Unidos, presentan esta semana nun artigo en Science unha terapia inxectable con moléculas sintéticas que reverte a parálise e repara o tecido medular en ratos. Estes compostos, coñecidos como “moléculas danzantes”, transmiten sinais que reconstrúen estas conexións danadas. O traballo é froito das pescudas da científica española Zaida Álvarez, primeira autora do artigo.
“A nosa investigación ten por obxectivo atopar unha terapia que poida evitgar que as persoas fiquen paralizadas despois dun traumatismo ou unha enfermidade grave”, explica Samuel I. Stupp, líder do grupo de investigación no que traballa Álvarez na universidade estadounidense. “Durante décadas, este foi un gran desafío para os científicos porque o sistema nervioso central non ten capacidade para repararse despois dunha lesión ou coa progresión dunha enfermidade dexenerativa”, engade Stupp. Esta terapia xa foi enviada á axencia reguladora FDA para iniciar o proceso de aprobación do seu uso en humanos, despois de obter resultados esperanzadores en ratos.
A terapia consiste no envío de sinais bioactivas que melloran desde diversas perspectivas as conexións deste tecido, imitando a matriz natural que rodea ás células da medula e outros tecidos. Segundo conta á Axencia SINC Samuel I. Stupp, estes compostos “son péptidos sintéticos que inclúen un sinal biolóxico que pode activar a reparación e rexeneración dos tecidos danados”. O equipo administrou unha única inxección nos tecidos que rodean a medula espinal de roedores paralizados e, catro semanas despois, os animais puideron volver camiñar. Así o explican neste vídeo:
Deste xeito, a investigación ofrece novas esperanzas para as persoas afectadas por danos ata agora irreparables. “Actualmente non existen terapias que impulsen a rexeneración“, conta Stupp. Esta nova estratexia aproveita o movemento das moléculas e as propias células para acadar o seu obxectivo. Unha vez conectadas aos receptores celulares, explica o líder da investigación, as moléculas desencadean dous sinais consecutivos que son clave na reparación da medula: unha delas provoca que os axóns se rexeneren e a outra axuda ás neuronas a sobrevivir despois da lesión, facendo proliferar os vasos sanguíneos que as alimentan e outras células esenciais na reparación de tecidos.
“Os sinais usados no estudo imitan as proteínas naturais que son precisas para inducir as respostas biolóxicas deseadas. Porén, as proteínas teñen unha vida extremadamente curta e a súa produción é custosa”, conta a científica Zaida Álvarez. “Os nosos sinais sintéticos son péptidos cortos e modificados que, cando se unen entre si por miles, poden sobrevivir durante semanas e impulsan a bioactividade. Ao final, o resultado é unha terapia menos custosa de producir e que dura moito máis”, conclúe.
O equipo incide en que aínda que a terapia pode usarse para evitar as parálises despois de accidentes ou enfermidades, o achado do mecanismo descrito é tamén unha potencial terapia para outras patoloxías, como os accidentes cerebrovasculares ou as enfermidades neurodexenerativas.
Referencia: Bioactive scaffolds with enhanced supramolecular motion promote recovery from spinal cord injury (Publicado en Science).
