Os ecosistemas de auga doce representan aproximadamente a metade das emisións globais de metano. Este gas de potente efecto invernadoiro é o segundo compoñente responsable do quecemento global, despois do dióxido de carbono.
Os ríos e arroios emiten cantidades substanciais. Con todo, ata o momento houbo pouca documentación sobre as taxas destas emisións a escala global, os mecanismos que as controlan, e sobre os patróns que seguen.
De aí o valor das achegas do estudo Global methane emisións from rivers and streams, publicado esta semana na revista Nature.
O equipo de investigación constatou que as emisións de metano en zonas tropicais son similares ás de ríos moito máis fríos
Un equipo internacional de investigadores, con participación de expertos do Centro de Estudos Avanzados de Blanes (CEAB-CSIC), recompilou e analizou todos os datos publicados sobre concentracións e emisións de metano en ríos e arroios. Tras a compilación de máis de 20.000 datos de concentracións de metano, e xunto con rexistros hidrolóxicos de alta resolución que capturan o movemento e a distribución da auga, utilizáronse modelos de machine learning para predicir emisións de metano en todos os ríos do mundo.
Os científicos viron que as emisións deste gas en zonas tropicais son similares ás de ríos moito máis fríos mesmo da tundra ártica. Concluíron que, a diferenza doutros sistemas acuáticos (como os lagos), as emisións de metano en ríos dependen menos de factores internos como a temperatura da auga. En cambio, estas están moi influenciadas polas características da paisaxe que lles rodea, polas conexións terra-auga.
As emisións son máis altas cando ríos e arroios drenan terreos ricos en materia orgánica e escasos en osíxeno (unha escaseza que favorece as bacterias que producen metano, mentres descompoñen a materia orgánica). Zonas húmidas, así como os hábitats moi modificados polas persoas adoitan xerar estas condicións.
“Os seres humanos modificamos activamente as redes fluviais en todo o mundo e, en xeral, estes cambios parecen favorecer as emisións de metano”, explica Gerard Rocher-Ros, autor principal do estudo, investigador do CEAB-CSIC e na Universidade de Ciencias Agrícolas de Suecia.
Contornas moi modificadas como os arroios pechados que drenan campos agrícolas, os ríos baixo plantas de tratamento de augas residuais ou as canles urbanas tamén adoitan xerar condicións ricas en materia orgánica e pobres en osíxeno que promoven unha alta produción e emisión de metano.
Emily Stanley, investigadora do Centro de Limnoloxía da Universidade de Wisconsin-Madison e coautora do artigo, subliña: “A investigación pon de manifesto que, desde a perspectiva do cambio climático, hai que preocuparse máis polos sistemas nos que os humanos crean circunstancias que producen metano que polos ciclos naturais de produción deste gas”.
A restauración de ecosistemas fluviais que foron modificados polo home podería ser un enfoque para reducir as emisións de metano e a súa mitigación
A información que achega o estudo, confirmando que os ríos son unha importante fonte de metano na atmosfera a nivel global e identificando os principais procesos que impulsan as emisións, pode axudar a intervir ante o cambio climático. A restauración de ecosistemas fluviais que foron modificados polo home podería ser un enfoque para reducir as emisións de metano e a súa mitigación.
A investigación foi posible grazas á colaboración de científicos da Universidade de Umeå (Suecia), a Universidade de Ciencias Agrícolas de Suecia, a Universidade de Wisconsin-Madison e a de Yale (EE UU). Grazas a este traballo creouse, ademais, unha nova base de datos, a Gloval River Methane Database, con máis de 24.000 rexistros de concentracións de metano.
Referencia: Global methane emissions from rivers and streams (Publicado en Nature)
Arroio –> Regato