Armstrong (esquerda) coa maqueta dun Seadrome.
Armstrong (esquerda) coa maqueta dun Seadrome.

Seadromes: O soño de facer de Galicia o aeroporto do mundo

En 1929, Vigo puido converterse no aeroporto do mundo. A cidade foi elixida polo Goberno dos EUA para recibir todos os voos transoceánicos entre América e Europa. Para logralo, construiríase unha rede de “seadromes“, plataformas flotantes con pistas de aterraxe, para facer as viaxes con escalas no medio do mar. O seu inventor, o enxeñeiro Edward R. Armstrong, fracasaría polo Crac da bolsa e pola aparición do dirixible Hindenburg, xunto co invento dos novos avións de longa distancia da Pan American Airlines. The New York Times chegou a dar o proxecto por seguro, cun mapa de Galicia, con Vigo sinalada na súa primeira páxina. Pero o plan rematou retirado. Aínda que a súa tecnoloxía permitiría décadas máis tarde construír plataformas petrolíferas.

Proxecto de seadrome realizado por Edward Armstrong.
Proxecto de seadrome realizado por Edward Armstrong.

A carreira polos voos comerciais entre América e Europa desatouse a partires de 1927, cando Lindbergh logrou cruzar o Atlántico a bordo do “Spirit of Saint Louis“. Dous anos despois, en 1929, o número de pasaxeiros de liñas aéreas a nivel mundial era de 400.000, dez veces máis que en 1919. Así que moitos viron un gran negocio en lograr unha liña intercontinental.

O malo é que non había tecnoloxía para iso. Ningún avión comercial estaba preparado para voar máis de 800 quilómetros sen abastecerse de combustible. E todos pensaban que ese modelo tardaría décadas en chegar.

Así que un enxeñeiro canadense, Edward R. Armstrong, ideou un sistema para cruzar o Atlántico. Nacido en Ontario en 1876, o seu proxecto comezou a fraguarse en 1913, cando traballaba para a industria aeronáutica, tras o seu paso polo sector petrolífero en Texas. Armstrong proxectou os “seadromes”, que podemos traducir como “aeródromos de mar“.

Tres quilómetros de pista

O invento eran unhas plataformas que se levantaban 21 metros sobre a superficie do mar, sobre unhas columnas que penetraban a 30 metros de profundidade. Con este deseño, evitaban as ondas. A pista tería 3 quilómetros de longo por 1 de ancho

O proxecto consistía en principio en situar 8 “seadromes” ao longo do Atlántico, entre Nova YorkVigo, separados uns doutros por 550 quilómetros. Os avións irían facendo escalas e calculábase o traxecto completo nunhas 30 horas. Nas plataformas, habería restaurantes e pequenos hoteis, para que os pasaxeiros puidesen descansar.

O crac da bolsa de 1929 fixo fracasar o primeiro proxecto de Seadromes de Nova York a Galicia

En 1924, Armstrong constrúe un primeiro “seadrome” en miniatura. Móntao nun estanque e filma unha película que non se cansará de lle amosar a políticos e magnates do momento. Cun ventilador, di recrear ondas a escala de 21 metros. Na metraxe, vemos como envorca un trasatlántico de xoguete que sitúa na bañeira. A plataforma mantense estable.

En 1926, a Armstrong Seadrome Development Company logra os primeiros fondos do Goberno e de investidores privados, incluída a poderosa General Motors. O seu proxecto inclúe unha escala en Azores e sairía un avión cada hora entre Nova York e Vigo.

Os oito “seadromes” terían un custe de 32 millóns de dólares. Pero, para comezar, inicia unha primeira ruta entre Nova York, Atlantic City e Bermuda que só necesitaba unha plataforma. En 1929, ten a aprobación do Goberno e o compromiso de investidores. O domingo 27 de outubro foi primeira páxina en “The New York Times”. Pero o día seguinte frustrou os seus plans: O 28 de outubro foi o “Luns Negro” do Crac da Bolsa e o financiamento desapareceu.

Armstrong encontrou un novo filón na Prohibición. Mentres a mafia desembarcaba en Las Vegas, el pensou en construír un “seadrome” con casinos e hoteis, para eludir a Lei Seca lonxe da costa.

A ruta do proxecto de Armstrong entre Nova York e Vigo con seadromes.
A ruta do proxecto de Armstrong entre Nova York e Vigo con seadromes.

Pero o grande impulso ao seu proxecto chegaría en 1933, cando Roosevelt chega á Casa Branca e inicia o “New Deal“. O presidente entusiásmase co proxecto e, en novembro, o Secretario de Comercio anuncia que o Goberno achegará os 30 millóns de dólares necesarios para construír cinco “seadromes” entre Nova York e Vigo. Son menos que os oito iniciais, porque os avións teñen cada vez máis autonomía. Armstrong non se decata de que, en realidade, se achega o final do seu sono.

O enxeñeiro aínda sorteará o debate que se abre en Washington por financiar unhas bases no medio da nada cuxa bandeira e titularidade non están claras. E, á disputa política, superpóñense os avances técnicos. O “Graff Zeppelin” cruzara o Atlántico en 1927 con 20 pasaxeiros. E o xigante “Hindenburg” promete viaxes transoceánicas para 50 viaxeiros. Pero a labazada definitiva para o proxecto viría da man da PanAm. Primeiro, contratando seis hidroavións capaces de cruzar entre América e Europa, coa posibilidade de amarar en caso de dificultade. Logo, anunciando a inminente construción de avións de longa distancia, con autonomía para máis de dez mil quilómetros.

Edward R. Armstrong ve como o seu proxecto se esborralla. A gran ruta aérea mundial, entre Nova York e Vigo, convértese nunha anécdota da historia, superada polos avances tecnolóxicos. Nunca houbo unha rede de “seadromes” pola que chegou a apostar desde a mafia de Las Vegas ata o presidente Roosevelt.

Durante a Guerra Fría, o inventor aínda intentará dar uso aos “seadromes”, creando unha rede de bases militares para interceptar mísiles nucleares da Unión Soviética. A CIA e o Departamento de Estado chegan a financialo para que os desenvolva. Pero morre en 1955 sen ver realidade os seus sonos.

Armstrong non saberá nunca que a súa tecnoloxía sentou as bases das plataformas petrolíferas. Os peiraos de Vigo, fronte a fronte con Nova York, estiveron a piques de converterse na porta aérea entre Europa e América. E Galicia, no aeroporto do mundo co soño dun enxeñeiro canadense.

Nova sobre os seadromes nunha revista dos EUA.
Nova sobre os seadromes nunha revista dos EUA.

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
POLÍTICA DE COMENTARIOS:

GCiencia non publicará comentarios ofensivos, que non sexan respectuosos ou que conteñan expresións discriminatorias, difamatorias ou contrarias á lexislación vixente.

GCiencia no publicará comentarios ofensivos, que no sean respetuosos o que contentan expresiones discriminatorias, difamatorias o contrarias a la ley existente.

Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.