A hormona que inhibe a alimentación en humanos, insectos e estrelas de mar

Científicos da USC participan nun estudo que podería axudar no desenvolvemento de fármacos para tratar desordes alimenticias

A investigación usou como modelo as estrelas de mar
A investigación usou como modelo as estrelas de mar "Asterias Rubens". Foto: William Scot / CC BY-SA 2.5.

A primeira vista podería parece que entre a especie humana e a Asterias rubens hai unha enorme distancia evolutiva. Porén, estas estrelas de mar comparten connosco, e tamén con algúns insectos, a influencia de neuropéptidos do tipo sulfaquinina/colecistoquinina, que contribúen a inhibir a alimentación nestes filos tan distantes entre si. Así o constata unha investigación na que participa Antón Barreiro, profesor da USC e científico do Centro de Investigacións Biolóxicas da USC (CIBUS). Os autores do artigo, que recolle a revista eLife, destacan que o achado “destes péptidos neste tipo de organismos podería chegar a ser importante para o desenvolvemento de fármacos que traten desordes alimentarias”.

Este avance entronca con estudos previos que constataban como hormonas similares á oxitocina humana provocan que as estrelas de mar saquen o estómago pola boca para iniciar o proceso de alimentación. Así, estes organismos cando se atopan cun mexillón ou unha ostra, dixérenos fóra do seu corpo. Ata o de agora existían investigacións sobre as substancias que daban pulo a este proceso dixestivo, pero pouco se sabía de como se produce o efecto contrario, sobre o que agora bota luz o novo artigo.

Neste traballo empregouse a Asterias rubens como modelo experimental para estudar os efectos dos devanditos neuropéptidos. “Resulta moi interesante que animais tan distantes dende un punto de vista evolutivo como insectos, estrelas de mar e humanos mostren hormonas que regulan os mesmos procesos e con efectos similares, neste caso unha hormona que  inhibe a alimentación”, explica Antón Barreiro. “Traballos previos do grupo na USC tamén mostraran que a colecistoquinina está presente en circuítos neuronais de lampreas que regulan comportamentos relacionados coa alimentación”, engade. Segundo o profesor Barreiro, “os traballos en estrelas de mar e lampreas mostran que a pesar da distancia evolutiva con humanos, os sinais que regulan a alimentación están altamente conservados en invertebrados e vertebrados”.

Os achados amosan, segundo Barreiro, que “os sinais que regulan a alimentación están altamente conservados en invertebrados e vertebrados”

O equipo de investigadores dirixido polo profesor Maurice Elphick, da Queen Mary  University de Londres, descubriu que a inxección destas hormonas nas estrelas de mar provoca que retraian o estómago. Cando os científicos mostraban un mexillón ás estrelas de mar, constaban que a inxección de sulfaquinina/colecistoquinina provocaba que tivesen unha menor inclinación a comer.

As estrelas de mar pertencen a un grupo de animais denominados equinodermos, os cales ocupan unha posición evolutiva única ao mostrarse como un elo perdido entre animais moi estudados como vertebrados e insectos. Isto fai das estrelas de mar, e outros equinodermos, animais modelo interesantes que axudan a encher ocos no entendemento da evolución de diferentes proteínas.

Antón Barreiro, investigador da USC. Foto: USC.
Antón Barreiro, investigador da USC. Foto: USC.

Novos fármacos

Ana Tinoco, da Universidade Queen Mary, unha das coautoras principais do traballo, explica que “a forma de alimentación tan pouco usual que mostran as estrelas de mar sacando o seu estómago ao exterior a través da boca, fai delas un bo modelo para estudar as substancias que regulan o proceso de alimentación”. “Xa se sabía que este tipo de hormonas regulan a alimentación, o que é fascinante é que este papel tan importante preservouse tamén nas estrelas de mar mesmo a pesar de ter un comportamento alimenticio tan diferente, da ausencia de cerebro e a presenza dunha estrutura corporal única”, comenta.

O profesor Maurice Elphick, director do grupo de investigación da Queen Mary, expón como “os nosos descubrimentos proporcionan novas evidencias de que os neuropéptidos tipo  sulfaquinina/ colecistoquinina teñen un papel conservado  dende o punto de vista da evolución como  inhibidores da alimentación”. Elphick engade que “o descubrimento destes  péptidos en estrelas de mar podería chegar a ser importante para o desenvolvemento de fármacos para tratar desordes alimenticias”. Para alcanzar ese obxectivo será necesario avanzar na determinación das estruturas 3D dos receptores que median os efectos destes neuropéptidos en humanos e outros animais.


Referencia: Ancient role of sulfakinin/cholecystokinin-type signalling in inhibitory regulation of feeding processes revealed in an echinoderm (Publicado en eLife).

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
POLÍTICA DE COMENTARIOS:

GCiencia non publicará comentarios ofensivos, que non sexan respectuosos ou que conteñan expresións discriminatorias, difamatorias ou contrarias á lexislación vixente.

GCiencia no publicará comentarios ofensivos, que no sean respetuosos o que contentan expresiones discriminatorias, difamatorias o contrarias a la ley existente.

Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.