Coronavirus e miocardite posvacinación: debemos preocuparnos?

Existe unha gran controversia e, para uns, son efectos secundarios pouco frecuentes e, para outros, máis graves nos vacinados que nos enfermos de covid

A miocardite é un posible efecto secundario das vacinas de ARN mensaxeiro.
A miocardite é un posible efecto secundario das vacinas de ARN mensaxeiro.

Sobre este aspecto da gravidade dos efectos da vacinación existe unha gran controversia e as opinións están dividas en dous bandos claramente definidos: para uns, as miocardites asociadas á vacinación son pouco frecuentes e máis leves que as asociadas a padecer covid-19. O bando contrario afirma que as miocardites son máis frecuentes e máis graves nos vacinados que nos enfermos de covid-19. Segundo unha nota publicada por RTVE, “en resumo, miocardite e pericardite son dous posibles efectos secundarios da vacina contra o coronavirus recoñecidos polas autoridades de Estados Unidos, a Unión Europea e España, pero cunha incidencia moi baixa. É falso que os fármacos contra a covid-19 provoquen que os casos de miocardite e pericardite deixen de ser raros, como suxiren as mensaxes de redes”. Probablemente a verdade está no termo medio e por desgraza é demasiado pronto para alcanzar unha conclusión certeira. Recibín as tres doses da vacina. Dúas de AstraZeneca e unha de Pfizer. Non son antivacinas.

Un aumento preocupante

Israel foi o primeiro país en sinalar un aumento preocupante nos casos de miocardite (inflamación do músculo cardíaco) despois da vacinación con vacinas baseadas na tecnoloxía de ARNm. Os seus datos suxeriron que a miocardite ocorría con maior frecuencia en homes máis novos (16 a 19 anos), en particular despois da segunda dose, cunha taxa de 1 en 6.600.

Con todo, segundo o sistema de seguimento de miocardite dos CDC de Estados Unidos, as taxas de miocardite despois da vacinación non diferían das taxas iniciais esperadas. Ao mes seguinte, os CDC publicaron os seus propios datos: en homes menores de 40 anos, a miocardite ocorreu a unha taxa de 1 en 31.000 despois de dúas dose dunha vacina de ARNm.

En xullo de 2021, a UE realizou a súa propia investigación e concluíu que había un “vínculo potencial entre a inflamación do corazón e as vacinas de ARNm”. Posteriormente, os principais reguladores de medicamentos nos Estados Unidos, o Reino Unido, Australia e Europa agregaron unha advertencia sobre as vacinas de ARNm no incremento de risco de miocardite en homes menores de 30 anos.

As autoridades: casos leves e raros

Para contrarrestar o medo, as autoridades aseguraron aos seus cidadáns que os casos eran leves, incriblemente raros e resolvíanse sen tratamento. Por tanto, os beneficios de inocular os mozos superaban os riscos pola infección con SARS-CoV-2 e os da propia vacina.

En setembro de 2021, un estudo non publicado e por tanto non revisado por pares, realizado por Høeg e asociados volveu chamar a atención sobre este efecto das vacinas ARN. Os autores realizaron un estudo máis detallado do Sistema de Informe de Eventos Adversos ás Vacinas (VAERS) de Estados Unidos e proporcionaron unha análise máis fina que o dos CDC. A incidencia de miocardite en homes novos foi de 1 en 10.600 (16-17 anos) e 1 en 6.200 (12-15 anos), e a maioría, o 86% deles, requiriu algún tipo de atención hospitalaria.

O artigo foi desacreditado en redes sociais con ataques ao autor principal, alegando que as cifras foran “enormemente sobreestimadas”.

Posteriormente, a FDA publicou un informe que contiña os datos de Pfizer que mostraban taxas máis altas de miocardite que as informadas anteriormente polos CDC, 1 en 15.000 (homes de 16 a 17 anos).

Continuación da vacinación masiva

Nese momento, por precaución, Suecia, Noruega e Finlandia suspenderon o uso da vacina de Moderna en todos os menores de 30 anos. Pronto seguiron Francia e Alemaña.*

As autoridades continuaron presionando para continuar coa vacinación masiva, afirmando que os mozos tiñan máis probabilidades de desenvolver miocardite se contraían covid-19, citando unha publicación mal validada que usaba “estimacións”.

Outro estudo realizado en Hong Kong mostrou a incidencia de miocardite en homes de 12 a 17 anos despois de dúas dose de Pfizer foi de 1 en 2.700, do mesmo xeito que outro de investigadores de Oxford, que provocou unha frenética discusión entre os académicos. Foi o primeiro estudo que desafiou con contundencia o discurso oficial de que a miocardite era máis común despois da covid-19 que despois da vacinación en homes novos menores de 40 anos (gráfico).

Isto producíase despois da segunda e terceira inxección de Pfizer e a primeira e segunda inxección de Moderna, pero o efecto investiuse nos grupos de maior idade.

Finalmente, un estudo preliminar de Kaiser Permanente tamén atopou altas taxas de miopericardite despois de dúas doses dunha vacina de ARNm; 1 en 1.800 en homes de 18 a 24 anos e 1 en 2.600 en homes de 12 a 17 anos. Os autores concluíron que “a verdadeira incidencia de miopericardite é notablemente máis alta que a incidencia informada aos comités asesores de Estados Unidos”.

Algúns expertos, rexeitan a noción de que a maioría dos casos de miocardite posvacinas son triviais ou “leves”.

Poboación pediátrica

A miocardite normalmente é moi rara na poboación pediátrica (4 por millón por ano), pero o aumento nos casos posteriores á vacinación informados ao CDC VAERS (n = 23.317 casos ao 31 de decembro de 2021) podería ser preocupante.

As taxas de miocardite son máis comúns en homes novos, probablemente debido aos andróxenos (hormonas como a testosterona).

Esta posible relación co nivel de hormonas andróxenas podería explicar por que algúns datos suxiren que os nenos preadolescentes de 5 a 11 anos poden verse menos afectados pola miocardite que os maiores de 12 anos.

O mecanismo da miocardite inducida pola vacina non se coñece con certeza, pero é probable que estea relacionado coas nanopartículas lipídicas da vacina que transportan o ARNm.

A vacina está deseñada para inxectarse por vía intramuscular (deltoides) e producir unha reacción inmunitaria local. Con todo, estudos incluídos en datos regulatorios mostran que as nanopartículas de lípidos poden depositarse en tecidos máis aló do sitio de inxección no fígado, as glándulas suprarrenais, o bazo e os ovarios.

Nanopartículas de lípidos

Segundo os expertos: “As nanopartículas de lípidos distribúense por todo o corpo e, invariablemente, algunhas absórbense no corazón. O mosaico de células coas nanopartículas lipídicas pode comezar a producir a proteína espiga que provoca a inflamación neses tecidos”. “Agora tamén sabemos que a proteína Spike circula no torrente sanguíneo durante aproximadamente dúas semanas despois da inxección e, nalgunhas persoas, pode circular e medirse ata un mes despois da inxección. Esa proteína de pico de circulación libre tamén se pode depositar no corazón”.

Un estudo realizado por Avolio e colaboradores demostra que a proteína espiga ten a capacidade de causar cambios moleculares e funcionais nos pericitos vasculares humanos, que son as células de soporte ao redor dos capilares que rodean as células do músculo cardíaco.

Desafortunadamente, a incerteza e a falta de transparencia dos organismos oficiais probablemente estean a afectar negativamente a confianza do público cara ás vacinas do calendario vacinal.


*Pfizer aínda se usa nestes países. Moderna pode mostrar taxas máis altas de miocarditis porque ten unha concentración máis alta de ARNm (100 µ g) en comparación con Pfizer (30 µ g).

Baseado en: Myocarditis post-vaccination; should we be concerned?

DEIXAR UNHA RESPOSTA

Please enter your comment!
POLÍTICA DE COMENTARIOS:

GCiencia non publicará comentarios ofensivos, que non sexan respectuosos ou que conteñan expresións discriminatorias, difamatorias ou contrarias á lexislación vixente.

GCiencia no publicará comentarios ofensivos, que no sean respetuosos o que contentan expresiones discriminatorias, difamatorias o contrarias a la ley existente.

Please enter your name here

Este sitio emprega Akismet para reducir o spam. Aprende como se procesan os datos dos teus comentarios.